Przedstawienie ukazuje Fryderyka Chopina. Kompozytor zajmuje centralną i dolną część obrazu. Ukazany jest frontalnie, z głową lekko zwróconą ku lewej stronie obrazu. Twarz ma silnie wydłużony, przestylizowany kształt, wysokie czoło, ostro zarysowany nos, ciemne partie wokół oczu oraz wąskie usta.

Ubrany jest w historyzowany strój: ciemny płaszcz, jasną koszulę z wysokim, falistym kołnierzem oraz dużą, czarną kokardę pod szyją. Na kolanach lub w dłoniach trzyma arkusz nutowy. Ten element pełni funkcję atrybutu identyfikacyjnego, odsyłającego do twórczości muzycznej Chopina.

Tło zostało potraktowane dekoracyjnie i symbolicznie. Po lewej stronie widoczny jest wysoki, smukły wazon z kwiatem lub gałązką, ustawiony na geometrycznej podstawie. Za postacią rozciąga się fragment zielonego krajobrazu, z niewielkimi czerwonymi dachami w oddali. Po bokach pojawiają się brunatno-złote zasłony, które nadają scenie charakter teatralny lub scenograficzny. Nie jest to realistyczne wnętrze, lecz przestrzeń złożona z rekwizytów i znaków.

Kolorystyka jest ciemna i przygaszona. Dominują brunatne zielenie, czernie, brązy i chłodne błękity, przełamane czerwienią ust, dachu w tle oraz ciepłymi tonami zasłon. Twarz Chopina została potraktowana niemal maskowo, z silnymi kontrastami światła i cienia. Obraz działa przez napięcie między portretem, sceną teatralną i symboliczną wizją artysty.

Twarz została silnie wydłużona i przestylizowana, z wyraźnym podkreśleniem bladości oraz ciemnych partii wokół oczu. Ten zabieg przesuwa portret ku ekspresyjnej interpretacji psychicznej. Chopin zostaje ukazany jako postać chorobliwa, melancholijna i wycofana, zgodnie z utrwalonym romantycznym imaginarium kompozytora. Zasłony po bokach nadają obrazowi charakter sceniczny. Chopin zostaje wpisany w rodzaj teatralnego kadru.

Obraz ma charakter ekspresyjno-symboliczny, z wyraźną teatralizacją przedstawienia. Kompozycja jest frontalna i statyczna. Postać dominuje nad przestrzenią, ale nie wypełnia jej całkowicie. W tle pozostawiono elementy dekoracyjne, które tworzą rodzaj scenografii. Zasłony, wazon, krajobraz i nuty nie są opisane drobiazgowo. 

Kolorystyka jest ciemna, przygaszona, oparta na brązach, zieleniach, czerniach i chłodnych błękitach. Kontrasty nie służą realistycznemu modelunkowi, lecz wzmacniają dramatyczny nastrój. Szczególnie silny jest kontrast między jasną partią twarzy i żabotu a ciemnym płaszczem.

Rama, bogato ornamentowana, ma znaczenie dla odbioru obiektu. Jej dekoracyjność wzmacnia reprezentacyjny charakter wizerunku, ale także tworzy napięcie z modernizującą, ekspresyjną formą samego portretu. Obraz funkcjonuje więc między pamiątką patriotyczno-kulturową a autorską, stylizowaną wizją Chopina.