Piotr Żiwobski, urodzony w 1750 r., rzeźbiarz pochodzenia polskiego, działający głównie w regionie Gorenjskiej w Słowenii. W 1772 r. pojawił się w Lublanie i dołączył do miejscowego cechu rzeźbiarzy i snycerzy, który wkrótce, w obawie przed konkurencją, wykluczył go ze swojego grona, po czym podjął pracę w warsztacie Valentina Vrbnika (1714-1799) w Kranju.

Następnie założył własną pracownię w Podbrezjach, gdzie realizował zamówienia na ołtarze do kościoła parafialnego oraz innych świątyń regionu. W latach 70. i 80. XVIII w. działał intensywnie na terenie Gorenjskiej, tworząc liczne realizacje ołtarzowe o charakterze późnobarokowym.

W 1782 r. ożenił się z Franciszką Zaparin, z którą miał troje dzieci. Po 1786 r. jego losy są nieznane.