Jego poezja przełamywała schematy i toczyła twórczy dialog z tradycją. I mimo że swój pierwszy tomik opublikował już jakiś czas temu, dla wielu osób pozostaje ogromnym odkryciem. Stanisław Barańczak to twórca o niezwykle bogatym dorobku artystycznym, do tego– co nie wszyscy wiedzą – działał przez długi czas na emigracji.

Stanisław Jan Barańczak (1946-2014) to polski poeta, krytyk i tłumacz. Urodził się w Poznaniu i to właśnie tam, mając zaledwie kilkanaście lat, został kierownikiem literackim Teatru Ósmego Dnia. Później studiował filologię polską na Uniwersytecie Adama Mickiewicza, a niedługo potem stał się wykładowcą na tej uczelni.

Pod koniec lat 60. XX w. światło dzienne ujrzał pierwszy tomik poety - „Korekta twarzy”. Już wtedy Barańczaka uznano za jednego z najwybitniejszych reprezentantów generacji Nowej Fali. Po pewnym czasie literat uzyskał Nagrodę im. Andrzeja Bursy oraz Nagrodę Fundacji im. Kościelskich, a jego kolejne publikacje (m.in. „Jednym tchem”, „Sztuczne oddychanie” czy „Bo tylko ten świat bólu...”) cieszyły się sporą popularnością.

Warto podkreślić, że twórca był również autorem esejów, a jego przenikliwe obserwacje można znaleźć w publikacji „Tablica z Macondo. Osiemnaście prób wytłumaczenia, po co i dlaczego się pisze”. Dodajmy, że Barańczak zyskał również uznanie jako tłumacz literatury angielskiej, a sam Antoni Libera twierdził, że była to część jego działalności poetyckiej. 

Poeta był też współtwórcą Komitetu Obrony Robotników, a w wyniku jego udziału w ruchu opozycyjnym oraz podpisanie „Listu 59”, jego publikacje można było dostać jedynie poza oficjalnym obiegiem. W 1977 r. zwolniono go z uczelni, dwa lata później natomiast przywrócono na skutek interwencji podjętej przez „Solidarność”. W 1981 r. twórca postanowił jednak wyjechać do Stanów Zjednoczonych, a kiedy rozpoczął się stan wojenny, zdecydował się tam pozostać. Wykładał wówczas na Uniwersytecie Harvarda, na wydziale slawistyki.