OKompozycja przedstawia siedzącą kobietę we wnętrzu. Postać zajmuje lewą i centralną część obrazu. Modelka siedzi w fotelu, z dłońmi splecionymi na kolanach. Twarz skierowana jest ku widzowi. Kobieta ubrana jest w czarną suknię z krótkimi, półprzezroczystymi rękawami. Dekolt ma kształt litery V. Na głowie ma duży, czarny kapelusz o szerokim rondzie, którego forma modeluje górną partię kompozycji. Ciemna suknia i kapelusz kontrastują z jasną karnacją twarzy oraz czerwienią ust, złotawą bransoletą i delikatnie różowymi tonami dłoni.

Fotel, na którym siedzi modelka, obity jest jasną tkaniną z motywami kwiatowymi. Tkanina przechodzi od dolnej lewej części obrazu ku środkowi i tworzy łagodny kontrapunkt dla ciemnej sylwetki kobiety. Po prawej stronie znajduje się stolik przykryty jasną tkaniną. Na nim widoczne są naczynia, filiżanka, talerzyk, jabłko oraz kwiaty. W głębi, na komodzie lub półce, ustawiono wazon z różowymi kwiatami.

Tło jest miękkie, rozproszone, malowane szerokimi plamami. Ściana nie jest neutralna, lecz wypełniona subtelnymi refleksami i przebarwieniami, które współtworzą nastrój wnętrza. Kolorystyka opiera się na zgaszonych brązach, beżach, różach, czerni i złamanych zieleniach. Czerń sukni nie jest płaska, lecz rozbita refleksami i subtelnymi różnicami faktury.

Obraz przedstawia kobietę w salonowym wnętrzu, ale nie jest wyłącznie portretem fizjonomicznym. Karpiński buduje tożsamość modelki przez układ rekwizytów: kapelusz, czarną suknię, fotel, kwiaty, filiżankę, owoce i miękką dekoracyjność wnętrza. Portretowana zostaje wpisana w kulturę mieszczańskiego salonu. Kapelusz jest jednym z kluczowych znaków obrazu. Powiększa skalę głowy, osłania górną część twarzy cieniem i nadaje postaci charakter modnej, miejskiej kobiety. 

Obraz wpisuje się w dekoracyjno-tradycjonalistyczny nurt twórczości Alfonsa Karpińskiego. Artysta łączy portret kobiecy z nastrojową aranżacją wnętrza. Kompozycja nie jest linearna ani ostro rysunkowa. Opiera się na miękkim modelunku, sfumato, delikatnych przejściach tonalnych i rozproszonym świetle.

Najważniejszy kontrast formalny zachodzi między ciemną, zwartą masą postaci a jasnym, pastelowym otoczeniem. Czerń sukni i kapelusza skupia uwagę na modelce, ale nie dominuje agresywnie. Zostaje zmiękczona przez różowe kwiaty, kremowe tkaniny, porcelanę i ciepłe beże tła. Karpiński nie opisuje wnętrza z drobiazgową dokładnością. Przedmioty są częściowo rozmyte, wtopione w atmosferę pomieszczenia. 

Alfons Karpiński był malarzem związanym z Krakowem i Paryżem. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w Monachium, Wiedniu i Paryżu. W jego twórczości szczególne miejsce zajmowały portrety kobiet, martwe natury z kwiatami oraz dekoracyjne wnętrza. W latach 20. i 30. XX w. jego malarstwo pozostawało wierne tradycjonalistycznej, wyciszonej formule obrazu, opartej na nastroju, elegancji i subtelnym kolorze.

„Portret Panny B.” z 1936 r. należy do późniejszej fazy tej twórczości. Obraz pokazuje typ portretu, w którym kobieta jest ujęta nie jako bohaterka anegdoty, lecz jako figura salonowej obecności. Wnętrze, martwa natura i strój działają jak elementy psychologiczno-dekoracyjnej scenografii.