Rzeźba pełnoplastyczna przedstawiająca Marię Skłodowską-Curie jako stojącą w pełnej postaci, z lekkim skrętem ciała i głową opuszczoną ku dołowi. Ciężar kompozycji przesunięty jest ku pionowej osi figury, a ekspresja koncentruje się w geście rąk i pochyleniu głowy. Uczona ukazana jest w długiej, prostej sukni, z głową pochyloną ku dołowi. Dolna partia szaty opada pionowymi fałdami, które porządkują figurę i wzmacniają jej statyczny charakter. Górna partia torsu jest bardziej zwarta. Ramiona ma skrzyżowane, jedna z dłoni uniesiona jest do twarzy, w geście namysłu. Sylwetka jest wysmukła, zwarta i zamknięta.  Twarz została ukazana z góry i w półcieniu. Rysy są syntetyczne, pozbawione drobiazgowego naturalizmu. Włosy opracowano zwartymi pasmami, przylegającymi do głowy.  

Przedstawienie jest formalnie bliskie typowi pomnika Marii Skłodowskiej-Curie autorstwa Nitschowej, odsłoniętego w Warszawie w 1935 r. przy Instytucie Radowym. Obie realizacje powtarzają ten sam układ figury i wykonane są z jednego modelu.

Przedstawienie należy do grupy prac artystki poświęconych wybitnym postaciom polskiej kultury i nauki. Rzeźba ma charakter realistyczno-syntetyczny. Nitschowa zachowuje rozpoznawalność postaci, ale nie rozwija szczegółowego portretu fizjonomicznego. Uproszczenie formy, zwartość bryły i pionowy rytm fałd nadają przedstawieniu monumentalny charakter mimo kameralnej skali muzealnej.

Powierzchnia brązu opracowana jest nierównomiernie. Partie twarzy i dłoni są bardziej modelowane, natomiast szata ma fakturę syntetyczną, miejscami chropowatą. Kontrast między zamkniętą sylwetą a ekspresją gestu rąk buduje zasadnicze napięcie dzieła. Figura nie jest dynamiczna, lecz psychologicznie intensywna.

Formalnie rzeźba mieści się w nurcie międzywojennego portretu monumentalnego, łączącego realizm, klasycyzującą zwartość i modernizujące uproszczenie bryły. Jej siła polega na redukcji. Nitschowa usuwa narrację zewnętrzną i pozostawia stan skupienia jako główny temat rzeźby.