Kompozycja przedstawia siedzącą starszą kobietę w ciemnym stroju. Postać zajmuje centralną część obrazu, lekko przesuniętą ku prawej stronie. Tło jest ciemne, brunatno-oliwkowe, z ciężką draperią po lewej stronie. Przestrzeń nie została opisana szczegółowo. Twarz jest najjaśniejszym i najważniejszym elementem kompozycji. Kobieta ma ciemne włosy, miękko modelowane rysy, lekko opuszczone powieki. Jej wyraz twarzy jest skupiony, melancholijny i wyciszony. 

Prawa ręka kobiety, umieszczona w dolnej partii kompozycji, trzyma najprawdopodobniej modlitewnik. Lewa ręka opada swobodnie i jest mocno wyeksponowana na tle ciemnego stroju. Dłonie pełnią istotną funkcję wyrazową: wzmacniają wrażenie zmęczenia, wyciszenia i codziennej obecności.

Kolorystyka obrazu jest ograniczona i stłumiona. Dominują ciemne brązy, czernie, umbry i oliwkowe tony tła, przełamane cieplejszymi partiami twarzy i dłoni oraz ciemnoczerwonym akcentem przy szyi. Światło pada miękko, wydobywając twarz i dłonie z ciemnego otoczenia. Modelunek jest nieostry, miejscami zatarty, podporządkowany nastrojowi, nie precyzyjnemu opisowi szczegółów. Portret działa przez wyciszenie. Brak rozbudowanego wnętrza, atrybutów i jasnej narracji powoduje, że uwaga widza koncentruje się na stanie emocjonalnym 

Obraz ma charakter realistyczno-nastrojowy, z silnym komponentem psychologicznym. Forma jest miękka, miejscami rozproszona. Artysta unika ostrego konturu i szczegółowego opracowania wnętrza. Najważniejszy jest efekt światła wydobywającego twarz i dłonie z ciemnej, niemal monochromatycznej przestrzeni. Kompozycja jest zamknięta i ciężka. Ciemna masa stroju dominuje nad dolną partią obrazu, tworząc zwartą plamę, z której wyłaniają się dłonie i fragment książki.