Portret Tadeusza Kościuszki ujęty w półpostaci, w profilu zwróconym w lewo. Postać przedstawiona jest na ciemnym, neutralnym tle. Kompozycja skupia uwagę na fizjonomii modela: wysokie czoło, wyraźnym profil nosa, zarysowane kości policzkowej, wąskich ustach i siwych włosach zaczesanych ku tyłowi.

Kościuszko ukazany jest w ciemnym stroju cywilnym, z wysokim kołnierzem i białym halsztukiem pod szyją. Modelunek jest miękki, światłocieniowy, podporządkowany klasycystycznej dyscyplinie formy. Twarz wydobyta jest z ciemnego tła światłem padającym z lewej strony. Kolorystyka zawężona: brunatne tło, ciemny ubiór, ciepłe tony karnacji i chłodne srebrzyste partie włosów.

To późny portret, powstały po insurekcji, po niewoli rosyjskiej i po okresie emigracyjnym, kiedy Kościuszko funkcjonował już nie tylko jako uczestnik historii, lecz jako jej symbol. Peszka unika patosu gestu. Zamiast tego tworzy wizerunek skupiony, wyciszony, bliski formule „portretu autorytetu”. Brak munduru, broni i znaków heroicznej narracji przesuwa sens przedstawienia z ikonografii wodza ku portretowi obywatela, autorytetu moralnego i postaci historycznej przeżywającej późny etap życia.