Kompozycja przedstawia zimowy pejzaż z grupą ludzi i koni ustawionych w szerokim, horyzontalnym układzie. Dolną partię obrazu zajmuje śnieżna droga, środkową - grupa postaci, a górną - rozległe, jasnobłękitne i szare niebo. Przestrzeń jest otwarta, niemal pusta, co wzmacnia wrażenie oddalenia, chłodu i bezsilności przemieszczającej się grupy.

Po lewej stronie widoczna jest kobieta lub postać w długiej, ciemnoczerwonej spódnicy i okryciu głowy, stojąca lub idąca na skraju pochodu. Za nią i w głębi ciągnie się grupa pieszych osób. Część postaci ma ciemne stroje, inne noszą jasne okrycia lub czapki. W centrum kompozycji widoczny jest jeździec na jasnobrązowym koniu, ukazany tyłem lub w lekkim skręcie. W pobliżu znajduje się zaprzęg z saniami, prawdopodobnie z osobami siedzącymi lub bagażami. Po prawej stronie ukazano kolejnych jeźdźców i postacie piesze.

Tło po obu stronach tworzą niskie zaspy i ciemne, nieregularne formy krzewów, gałęzi lub oddalonej roślinności. Brak wyraźnej architektury i konkretnych znaków miejsca. Scena została osadzona w pejzażu granicznym, pustym i pozbawionym punktów orientacyjnych.

Kolorystyka obrazu jest chłodna, oparta na bielach, błękitach, szarościach, brunatnych tonach koni i ciemnych akcentach postaci. Malarz stosuje rozproszone światło i miękkie przejścia tonalne. Jasne niebo i śnieg tworzą kontrast z ciemnymi sylwetkami ludzi i żołnierzy. 

Tytuł „Branka na Sybir” jest kluczowy dla odczytania sceny. Sam obraz pokazuje przede wszystkim pochód ludzi w zimowym pejzażu pod nadzorem wojska. Bez tytułu można byłoby opisać go jako scenę eskortowanego transportu, zesłania lub przymusowego przemarszu. Tytuł osadza przedstawienie w polskiej pamięci represji carskich. Zimowy krajobraz ma znaczenie symboliczne. Śnieg, jasne niebo i brak wyraźnego celu drogi tworzą obraz zesłania jako doświadczenia pustki, chłodu i oddalenia. 

Najważniejszym środkiem formalnym jest kontrast skali. Rozległe niebo i śnieżna droga dominują nad drobnymi postaciami. Ludzie i konie są wtopieni w krajobraz, co wzmacnia wrażenie bezradności grupy wobec przestrzeni i władzy. Kolorystyka jest ograniczona i wyciszona. Biele oraz błękity śniegu i nieba tworzą chłodne, niemal bezemocjonalne tło dla ciemnych sylwetek. 

Modelunek postaci jest drobny i syntetyczny. Rylski nie rozwija psychologii jednostek, lecz pokazuje zbiorowość. Scena działa przez układ grup, nie przez twarze. Ten zabieg wzmacnia dokumentacyjno-symboliczny wymiar obrazu: nie chodzi o jedną historię, ale o powtarzalne doświadczenie przymusu.