Życiorys tego architekta spowity jest w dużej mierze aurą tajemnicy – nie dysponujemy na jego temat zbyt wieloma informacjami. Pewne jest to, że jego nazwisko złotymi zgłoskami zapisało się na kartach architektury – zarówno Kołomyi, jak i Lwowa. Co warto wiedzieć na temat tej postaci? Sprawdź.

Dionizy Krzyczkowski (1861-1943) to polski architekt, który urodził się w Łastowcach na Podolu. Swoje umiejętności rozwijał na Wydziale Architektonicznym Akademii Przemysłowo-Technicznej w Krakowie. Był również absolwentem École des Beaux-Arts (Szkoły Sztuk Pięknych) w Paryżu, pracował też w Argentynie przy budowie Kolei Transandyjskiej. Stamtąd trafił do Kołomyi, gdzie mieszkał przez sześć lat.

Dionizy Krzyczkowski stworzył w Kołomyi, wraz z Lucjanem Beckerem, projekt Ukraińskiego Domu Ludowego, który zbudowany został zbudowany w estetyce secesyjnej, urozmaiconej detalami eklektycznymi - dziś mieści się w nim Muzeum Sztuki Ludowej Huculszczyzny i Pokucia im. Josafata Kobrynskiego (Nacionalʹnyj Muzej Narodnoho Mystectwa Huculʹszczyny ta Pokuttia imeni Josafata Kobrynsʹkoho).

Wspomniani dwaj architekci stworzyli również budynek dla Polskiego Towarzystwa Sportowego „Sokół” – wygrali konkurs na najlepszy jego projekt. Całość utrzymana została w stylu zakopiańskim i posiada szachulcowe elementy. Wznieśli oni także wiele innych budynków, które są dziś wizytówką tego ukraińskiego miasta.

Jakiś czas później, w 1897 r., architekt przeprowadził się do Lwowa. Jego wieloletni pobyt w stolicy Galicji był czasem udanej kariery zawodowej. Tworzył wówczas często w duchu malowniczego historyzmu, w tym neorenesansem, potem inspirował się zmodernizowanymi formami klasycyzmu. We wspomnianym mieście stworzył projekt willi, w której usytuowano pawilon piśmiennictwa podczas Powszechnej Wystawy Krajowej.

Dzięki Krzyczkowskiemu powstał również Dom Towarzystwa Pedagogicznego. Dodajmy, że w pewnym momencie twórca objął stanowisko profesora w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie, był także działaczem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego.

Opisywany przez nas architekt opracował też plan Kościoła Jezuitów w Tarnopolu – budowla ta utrzymana była w estetyce łączącej styl neoromański ze stylem neogotyckim, który w XIX w. cieszył się ogromną popularnością. Niestety, została ona zniszczona przez decydentów z ZSRR.