Pozostawił po sobie budynki, które tworzą ze sobą całą mozaikę stylów, począwszy od neorenesansu, poprzez neobarok, neorokoko i eklektyzm, aż po samą secesję. Jan Tomasz Kudelski to obdarzony wyjątkowym talentem architekt, który doskonalił swoje kompetencje zawodowe głównie w Stanisławowie oraz Lwowie i właśnie z tymi miejscowościami związał swoje życie.

Jan Tomasz Kudelski (1861-1937) to polski architekt, który urodził się w Budziskach, ale uczył się już w stolicy Galicji – najpierw w gimnazjum, potem na tamtejszej politechnice. Pierwsze kroki w zawodzie stawiał właśnie we Lwowie, po pewnym czasie przeniósł się jednak do wspomnianego Stanisławowa, a następnie – do Warszawy.

Młody architekt pracował najpierw pod okiem Juliana Zachariewicza - „wirtuoza” lwowskiej architektury. Następnie nawiązał on współpracę z Janem Lewińskim. Rozwijał się wówczas w zawodzie architekta, tworząc we Lwowie projekty kamienic i rezydencji.

Jan Kudelski przekształcił z Janem Lewińskim dom Siemieńskich w elegancki pałac z neobarokowymi płaskorzeźbami. Wzniósł też Willę „Spokojną” Franciszka Steifera, usytuowaną przy ul. Nabielaka (Kotlarewskiego), czy kamienicę Baczewskich, inspirowaną architekturą baroku. Wiele wzniesionych przez niego budynków posiada aż do dziś neorenesansowe lub secesyjne fasady. Na bazie jego planów powstała na Cmentarzu Łyczakowskim Kaplica Krzyżanowskich, która łączy nurt neoromański z neogotyckim.

Pod koniec XIX w. zaproponowano Kudelskiemu stanowisko kierownika budowy dyrekcji kolei w Stanisławowie. Jak się okazało, architekt zakochał się w tym mieście i spędził w nim niemal trzy dekady, na które przypada okres jego największej aktywności twórczej. Zaprojektował tutaj m.in. szkołę średnią, która miała być zlokalizowana przy ul. Matejki, a także Pocztę Główną oraz budynek Towarzystwa „Sokół”. Spędzając czas w dzisiejszym Iwano-Frankowsku, stworzył również gmach Banku Austro-Węgierskiego, który posiada kształt litery „L” i utrzymany jest w stylu eklektycznym.