Uwspółcześniony odczyt tekstu

Dom polski w Jerozolimie

Ruch pielgrzymi do Ziemi Św. wzmógł się w ostatnich dziesiątkach lat. Kiedy bowiem dawniej udawano się do Palestyny pojedynczo lub w małych grupach, pod koniec ubiegłego stulecia przyjął się zwyczaj urządzania masowych pielgrzymek. Organizowaniem tych t. zw. „narodowych pielgrzymek” zajmowały się w różnych krajach specjalnie w tym celu powołane towarzystwa. Dzięki ich zabiegom stanęły w Jerozolimie obszerne hospicja narodowe, w których pątnicy bywają podejmowani. Polska, jęcząc pod jarzmem zaborców, nie mogła myśleć o stworzeniu własnego hospicjum. 

Bolało to ks. Pinciurka, który w r. 1904 przybył do Ziemi Św. Ś. p. ks. Pinciurek pochodził z Lubelszczyzny. Niedługo po swoim przybyciu do Jerozolimy postanowił ufundować „ognisko” dla pątników polskich. Nie lękając się trudów, zwraca się po ofiary do rodaków w Polsce i Ameryce. W r. 1908 już przystępuje do kupna „Domu Polskiego”. „Dom Polski” znajduje się w t. zw. dzielnicy chrześcijańskiej. Stoi on na wzgórzu. Stąd mieszkańcy „Domu Polskiego” mają piękny widok na Górę Oliwną, dolinę Józefata, meczet Omara, Drogę Krzyżową, Bramę Damasceńską. 

Dom sam jest niewielki, piętrowy. Na parter składają się mała kapliczka, jadalnia i dwa pokoje. Na piętrze mieści się siedem pokoików gościnnych i łazienka. To wszystko! W porównaniu z hospicjami innych narodów „Dom Polski” jest bardzo skromny. Myśl ta dręczyła ustawicznie jego fundatora. Dlatego w r. 1922 udaje się do Stanów Zjednoczonych P. A., aby zebrać fundusze na powiększenie swego dzieła. Z tej wyprawy wraca w r. 1925, przywożąc ze sobą kilka tysięcy dolarów. Jednakże zdrowie mu nie dopisuje. Przekazuje więc w r. 1926 „Dom Polski” oraz zebrane na jego powiększenie fundusze Księdzu Prymasowi Polski. 

Do końca życia marzy o rozbudowie swego dzieła. Niestety, w dniu 6 czerwca 1930 r. śmierć przerwała pasmo życia zacnego kapłana i dobrego obywatela. Ze śmiercią ś. p. ks. Pinciurka rozpoczyna się drugi rozdział historii „Domu Polskiego”. Księdzu Prymasowi idzie bowiem o to, aby hospicjum polskie oddawało rzeczywiście usługi pielgrzymom. Dlatego przysyła w listopadzie 1930 r. do Jerozolimy ks. Trockiego z poleceniem, aby zajął się remontem „Domu Polskiego”. Odtąd „Dom Polski” nabiera rozgłosu. W Jerozolimie znają go już wszystkie urzędy i instytucje publiczne. Powoli zajmują się nim najwyższe nawet koła kościelne i świeckie. Skromny „Dom Polski” gościł w swych murach szeregi dostojników polskich. 

Słowem, „Dom Polski” wyrobił sobie dobre imię wśród wszystkich sfer. Niestety, wobec coraz większego napływu pielgrzymów, „Dom Polski” okazał się stanowczo za mały. Ze względu na to, Ksiądz Prymas postanowił przystąpić, skoro warunki na to pozwolą, do wybudowania obszerniejszego i godniejszego naszego imienia hospicjum w Jerozolimie, w pobliżu Golgoty i Grobu Pańskiego. Zarząd „Domu Polskiego” przyjmuje na ten cel każdą najmniejszą nawet ofiarę z wdzięcznym sercem. Ofiary na ten cel można albo bezpośrednio przysyłać do Jerozolimy (adres: „Dom Polski”, P. O. B. 277, Jerusalem, Palestine) albo przekazywać na konto czekowe „Domu Polskiego”, P. K. O. Warszawa Nr. 190 096. Za wszelkie ofiary Zarząd „Domu Polskiego” w Jerozolimie składa z góry serdeczne „Bóg zapłać”