Przed II wojną światową była to wieś ukraińska, w której żyło kilkanaście rodzin polskich. Do wsi należała kolonia, zamieszkana w większości przez Polaków.

2.09.1943 r. upowcy i miejscowi Ukraińcy napadli na kolonię i wymordowali 20 rodzin polskich. Ofiary pochowano we wspólnym grobie.

4 lub 6 września 1943 r., po wymordowaniu Polaków w pobliskim Osieczniku, upowcy napadli na Polaków we wsi Wierzbiczno i zamordowali ok. 10 osób. Ofiary zostały wrzucone do rowu z wodą w lesie tuż za posesją Głowińskich. W jakiś czas potem zwłoki zostały zasypane ziemią i dla oznaczenia miejsca Ukrainiec Miron Boć (późniejszy nauczyciel) wraz z matką posadzili na mogile krzak porzeczki.

Po II wojnie światowej Miron Boć opiekował się mogiłami w Polaków w Wierzbicznie i okolicy (kolonia Wierzbiczno, Osiecznik, las wokół wsi i kolonii). W latach 90. XX wieku Ukrainiec ten ogrodził mogiły we wsi i kolonii, postawił na nich krzyże z tabliczkami zawierającymi nazwiska pomordowanych i sprowadził księdza, który poświęcił mogiły.