W czasie I wojny światowej założono w Wilejce cmentarz wojenny. Początkowo grzebano na nim żołnierzy rosyjskich poległych w latach 1914-1918. Po 1918 r. nekropolia została przejęta przez Polaków, którzy dokonywali tu pochówków żołnierzy polskich poległych w wojnie polsko - bolszewickiej. Kilka lat później podzielono ten cmentarz między katolików i prawosławnych. 

Po podziale w części katolickiej wydzielono kwaterę wojskową dla poległych w walkach 1920 r., którą uporządkowano i porządnie obudowano oraz wystawiono pomnik centralny z inskrypcją: „Poległym w obronie granic Rzeczypospolitej Polskiej w wojnie 1919-1920 r.”. 

Groby, których jest 234, rozmieszczone są w 5 rzędach. Obecnie wszystkie mogiły są bezimienne, mimo, że w dokumentach zachowanych w Litewskim Centralnym Archiwum Państwowym (LCVA) były podane 34 nazwiska żołnierzy pochowanych w Wilejce. Kwatera wymaga kompleksowego remontu.