Rzeźba została wykonana z aluminium i osadzona na wysokim kamiennym obelisku. Grupa figuralna mierzy 6,20 m wysokości, a cokół około 16 m. Wykonane techniką formowania i spawania aluminiowych płyt. 

Opis:

Rzeźba ustawiona na wysokim, smukłym cokole o przekroju cylindrycznym. Na jego szczycie umieszczono dwie syntetycznie ujęte, spiętrzone jedna nad drugą figury ludzkie, przedstawione w pozie akrobatycznej. Układ całej kompozycji jest otwarty i dynamiczny. Dolna postać opiera ciężar na jednej nodze, drugą unosi, a ramiona rozkłada skośnie na boki; górna figura zostaje wyniesiona ponad nią i rozwija gest jeszcze szerzej, co wzmacnia wrażenie równowagi osiąganej w ruchu. Zestawienie obu sylwetek tworzy pionowy rytm o wyraźnej tendencji wznoszącej.

Formy postaci zostały potraktowane w sposób zgeometryzowany i zredukowany. Ciała budowane z ostrych załamań, płaskich powierzchni i kanciastych członów. Poszczególne partie figur przypominają zestawione i zespawane płaszczyzny, które układają się w uproszczone segmenty tułowia i kończyn. Głowy są niewielkie, niemal schematyczne, pozbawione detalu twarzy.  

Istotną cechą dzieła jest kontrast między lekkością motywu a konstrukcyjną surowością formy. Akrobatyczny temat sugeruje ruch, balans i chwilowość, natomiast materiał oraz sposób opracowania bryły nadają całości monumentalność i stabilność. Jasna, metaliczna powierzchnia rzeźby dobrze wydobywa podziały na płaszczyzny i ostre krawędzie, a światło wzmacnia efekt krystalicznej, niemal architektonicznej struktury.

Kompozycja jest czytelna z daleka, ponieważ została pomyślana jako dominanta przestrzenna. Wysoki cokół izoluje grupę figuralną od poziomu ulicy i eksponuje ją na tle nieba oraz sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Dzięki temu rzeźba działa nie tylko jako przedstawienie dwóch akrobatów, lecz także jako znak przestrzenny — smukły, rytmiczny i silnie powiązany z modernistycznym otoczeniem.

Historia obiektu:

 Rzeźba należy do najważniejszych realizacji artysty w przestrzeni publicznej Winterthuru. Powstała w związku z rozbudową osiedla Gutschick, gdy latem 1961 roku firma Mattenbach AG zleciła artyście wykonanie pracy nawiązującej do nowej architektury wysokich budynków mieszkalnych. Piotrowski wybrał motyw dwóch akrobatów ustawionych jeden nad drugim, tworząc kompozycję silnie wertykalną, odpowiadającą rytmowi okolicznej zabudowy.  Kompozycja łączy temat ruchu, równowagi i współdziałania z nowoczesnym językiem formalnym. W lokalnej interpretacji rzeźba symbolizuje zarówno dynamikę rozwijającej się w latach 60. dzielnicy Gutschick, jak i ideę wspólnoty budowanej przez wspólne działanie. Sąsiedztwo osiedla mieszkaniowego i terenów sportowych wzmacnia znaczenie motywu akrobatycznego jako metafory energii, sprawności i nowoczesności.  

Znaczenie dla dziedzictwa polskiego:

Obiekt jest ważnym przykładem obecności polskiego twórcy w przestrzeni publicznej Szwajcarii. Mateusz Piotrowski, urodzony w Krakowie rzeźbiarz działający od 1940 roku w Winterthurze, należy do grona artystów polskiego pochodzenia, którzy współtworzyli krajobraz artystyczny emigracji wojennej i powojennej w Europie Zachodniej.