Kompozycja ukazuje Marię z Dzieciątkiem w ujęciu półpostaciowym, wśród gęsto rozmieszczonych kwiatów. Po lewej stronie znajduje się mniejsza postać uskrzydlonego anioła trzymający białą lilię. Maria przedstawiona jest frontalnie, z głową lekko pochyloną ku dziecku. Ma jasną twarz o łagodnym, niemal maskowym modelunku, przymknięte oczy i delikatnie zaznaczone usta. Ubrana jest w biało-błękitną szatę oraz dekoracyjny, kwiecisty czepiec. Na szyi czerwone korale.

Dzieciątko, ukazane przy lewej stronie Marii, obejmuje ją ramieniem. Ma jasną tunikę, czerwono-różowe nakrycie głowy. Strój matki i dziecka stylizowane na ludowe. Całość nie ma charakteru realistycznego portretu sakralnego, lecz poetyckiej, dekoracyjnej wizji macierzyństwa.

Tło wypełniają stylizowane kwiaty: okrągłe, promieniste kwiatostany w odcieniach różu, oranżu i bieli, a po prawej także wydłużone łodygi z dzwonkowatymi kwiatami. Kolorystyka opiera się na przewadze chłodnych błękitów i granatów, przełamanych bielą, różami, czerwienią i ciepłymi akcentami żółtawymi.

Obraz łączy ikonografię maryjną z estetyką polskiej ludowości. Styl przedstawienia sytuuje się między malarstwem dekoracyjnym i ludową stylizacją. Widać tu doświadczenie Lorentowicz jako scenografki: przestrzeń nie jest budowana perspektywicznie, lecz aranżowana jak płaska, nasycona znaczeniami scena. Postacie i rośliny tworzą ornamentalną całość, w której temat religijny zostaje podporządkowany rytmowi barw i miękkich konturów.