Centre Pompidou, położone w centrum dzielnicy Beauburg, od otwarcia w 1977 r. stanowi główną atrakcję turystyczną Paryża. Mieszczą się w nim biblioteka oraz muzeum sztuki nowoczesnej, w którego zbiorach odnajdziemy liczne prace uznanych polskich artystów, tworzone od początku XX w. aż po czasy współczesne. 

Historia Centre Pompidou

Centre Pompidou zostało utworzone w 1969 r. z inicjatywy Georgesa Pompiodu, nowowybranego prezydenta Francji. Jeszcze w tym rozpisano konkurs architektoniczy na zagospodarowanie placu Beauburg. Rywalizację zwyciężył postmoderniczny projekt o charakterystycznej szkieletowej konstukcji autorstwa Renzo Piano i Richarda Rogersa. Budowę trwającą pięć lat sfinalizowano w 1977 r. 

Układ galerii 

Na pierwszym i szóstym piętrze odbywają się wystawy czasowe. Stała kolekcja muzeum zajmuje czwarte i piąte piętro: realizacje awangardowe z lat 1905-1960 znajdziemy na wyższej kondygnacji, niższa natomiast poświęcona została sztuce współczesnej. Prace prezentowane na ekspozycji są zmieniane w ciągu roku, jednak w sali związanej z suprematyzmem można niezmiennie podziwiać m.in. prace związanych z Polską Kazimierza Malewicza oraz Katarzyny Kobro. Na pierwszym, drugim i trzecim piętrze zlokalizowane są biblioteki. Na niższych kondygnacjach odbywają się wydarzenia towarzyszące ekspozycjom – przedstawienia teatralne i muzyczne, pokazy filmowe oraz zajęcia dla najmłodszych.

Historia wystaw poświęconych Polakom

Dotychczas miało miejsce kilka wystaw czasowych poświęconych polskim twórcom: „Piotr Kowalski" na przełomie 1981 i 1982 r., „Presences Polonaises" (Obecność Polaków) w 1983 r. czy „Une avant-garde polonaise: Katarzyna Kobro et Władysław Strzemiński" (Polska awangarda: Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński) w 2018 r.

Polonika

W zbiorach muzeum znajduje się duży zbiór poloników. Znajdziemy tu zarówno realizacje polskich awangardzistów tworzących w pierwszej połowie XX w., takich jak Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy), Władysław Strzemiński, Katarzyna Kobro, Wanda Chełmońska czy Karol Hiller. Licznie reprezentowany w kolekcji jest zbiór dzieł polskich twórców z kręgu Ecole de Paris (Szkoły Paryskiej). Wśród nich odnajdziemy obrazy Alicji Halickiej, Moise Kislinga, Louisa Marcoussisa, Meli Muter i Eugeniusza Zaka. Na tym tle niewątpliwie wyróżnia się monumentalne płótno związanego z kubizmem w latach 20. XX w. polsko-żydowskiego malarza Henryka Haydena zatytułowane „Jazz-Band", znane także jako „Trzej Muzycy". W kolekcji nie zabrakło także dzieł polskich artystów współczesnych: Magdaleny Abakanowicz, Romana Cieślewicza, Władysława Kijno, Aliny Szapocznikow, Wilhelma Sasnala, Romana Opałki, Ewy Partum czy Joanny Piotrowskiej. Co ciekawe, muzeum posiada duży zbiór filmów, w tym prace Jana Młodożeńca, Stefana i Franciszki Themerson, Agnieszki Polskiej, Józefa Robakowskiego oraz fotografii autorstwa Macieja Szlagi czy Zbigniewa Dłubaka.