Kompozycja zbudowana z dużych, płaskich pól barwnych oraz cienkich, czarnych linii przypominających gałęzie lub pędy roślinne. Dominantę stanowi intensywnie czerwone płótno biegnące szerokim pasem od lewej krawędzi przez środek obrazu ku prawej stronie. Jej kształt jest nieregularny, falujący, jakby była tkaniną, maską, zasłoną albo fragmentem scenografii.

W górnej lewej części obrazu ukazano twarz dziewczyny lub młodej kobiety. Widoczna jest tylko częściowo: włosy, oczy i fragment nosa oraz ust. Twarz zostaje zasłonięta czerwonym polem i czarnymi liniami roślinnymi. Oczy są intensywnie niebieskie, pozbawione żrenic.

W dolnej części czerwonego pola znajdują się dwa osobne motywy oczu, ujęte jako migdałowe, zamknięte lub półprzymknięte formy - oczy. Ich obecność powoduje, że czerwona płaszczyzna zaczyna funkcjonować jak twarz, maska.

Tło ma intensywnie błękitną barwę.  Obraz przecinają białe, miękkie smugi, które wyglądają jak dym, mgła, światło lub wiatr. W górnej partii widoczny jest czarny element poziomy przypominający fragment konstrukcji, belkę. Przy nim pojawiają się liście.

Obraz opiera się na kilku motywach charakterystycznych dla wyobraźni Mikulskiego: twarzy-maski, teatralnej zasłony, fragmentarycznego ciała, oka, roślinnej sieci i zawieszonej, nierealnej przestrzeni. Nie przedstawia sceny w sensie narracyjnym. Jest raczej obrazem stanu: ukrycia, patrzenia, milczenia i teatralnej przemiany.

Czerwona forma może być odczytywana jako maska, ale nie w sensie przedmiotu zakładanego na twarz. To raczej przestrzeń maskowania. Płaszczyzna, która zasłania i zarazem ujawnia. Ukrywa twarz dziewczyny, a jednocześnie sama przyjmuje cechy twarzy dzięki umieszczonym na niej oczom.  

Oczy są tu motywem kluczowym. Niebieskie oczy dziewczyny są otwarte, sztuczne i nieruchome, natomiast oczy wpisane w czerwoną maskę są zamknięte lub uśpione. Obraz rozgrywa więc przeciwstawienie widzenia i śnienia. Nie pokazuje realnego spojrzenia, lecz teatralny mechanizm patrzenia, tego kto patrzy, kto jest oglądany, kto ukrywa się za maską.

Czarne gałęzie i liście łączą ciało z roślinnością. Nie są naturalistyczną dekoracją, ale siecią linii oplatającą twarz i maskę. Białe smugi wzmacniają wrażenie zawieszenia, jakby scena działa się w przestrzeni snu, mgły albo zimnego światła. Czerwień może sugerować emocjonalne napięcie, teatralną materię, cielesność albo ranę, ale bez dodatkowych źródeł nie należy przypisywać jej jednego, zamkniętego znaczenia.

Obraz ma charakter poetycko-surrealny, bliski idiomowi powojennego malarstwa krakowskiego. Mikulski rezygnuje z iluzjonistycznej przestrzeni na rzecz płaskiej, scenicznej organizacji pola obrazowego. Kompozycja działa jak plansza lub kulisa: poszczególne elementy są rozmieszczone frontalnie, a relacje między nimi mają charakter symboliczny, nie realistyczny.

Forma jest silnie syntetyczna. Twarz została uproszczona niemal do maski, roślinność do czarnych, cienkich linii, oczy do migdałowych znaków. Kolorystyka opiera się na mocnym kontraście czerwieni i błękitu, z dodatkiem bieli, czerni i jasnobrązowych tonów włosów. Ten ograniczony repertuar barw buduje intensywność obrazu i nadaje mu teatralną wyrazistość.

Ważna jest relacja płaszczyzny i linii. Czerwona forma jest ciężka, szeroka i dominująca, natomiast czarne gałęzie są delikatne, nerwowe i linearne. Białe smugi rozbijają tę opozycję, wprowadzając element ruchu i niejednoznaczności. Obraz pozostaje płaski, ale nie statyczny.  

Kazimierz Mikulski był jedną z ważnych postaci powojennego środowiska krakowskiego. Związany był zarówno z malarstwem, jak i teatrem. Studiował w Krakowie, podczas okupacji kontynuował naukę w Kunstgewerbeschule, a po wojnie działał w środowisku Grupy Młodych Plastyków oraz Grupy Krakowskiej. Jego twórczość sytuowana jest zwykle w kręgu polskiego surrealizmu poetyckiego i lirycznego malarstwa figuratywnego.

Szczególne znaczenie dla interpretacji „Czerwonej maski” ma teatralny wymiar działalności Mikulskiego. Artysta przez wiele lat współpracował z Teatrem Lalki i Maski „Groteska”, projektując dekoracje, kostiumy, lalki i maski. W jego malarstwie świat obrazu często przypomina zastygłą scenę: postacie są milczące, frontalne, nieruchome, a przedmioty i rośliny działają jak rekwizyty z przedstawienia.

W tym kontekście „Czerwona maska” może być czytana jako obraz na granicy malarstwa i teatralnej wyobraźni. Nie jest projektem maski teatralnej w sensie użytkowym, lecz malarską refleksją nad mechanizmem maskowania, patrzenia i ukrywania postaci. Tytuł nie opisuje przedmiotu, lecz wskazuje zasadę organizacji obrazu.