Niewielki drewniany kościół o prostej, jednonawowej bryle, utrzymany w lokalnym typie architektury określanymjako „Old Florida” clapboard style. Korpus przykryty wysokim dachem dwuspadowym krytym jasną blachą. Elewacje oszalowane poziomo deskami, malowane na biało. Otwory okienne prostokątne, wydłużone, rozmieszczone regularnie w elewacjach bocznych.

Nad przednią partią budynku znajduje się niewielka wieżyczka dzwonna lub sygnaturkowa, oszalowana analogicznie jak korpus, z prostokątnymi prześwitami i namiotowym daszkiem zwieńczonym krzyżem. Do budynku przylegają drewniane zadaszone podesty wejściowe z balustradami, schodami i rampą, zapewne wtórne lub odnowione w ramach dostosowania obiektu do współczesnego użytkowania. Widoczne są dwa zadaszenia pulpitowo-dwuspadowe przy wejściach, o konstrukcji drewnianej, z częściowo odsłoniętym drewnem.

W sąsiedztwie znajduje się cmentarz, na którym pochowani są przedstawiciele dawnej wspólnoty.

Drewniana kaplica pw. św. Stanisława w Brooksville została wzniesiona w 1915 roku przez niewielką grupę polskich emigrantów, którzy osideli  w północnej części hrabstwa Hernando. W 1929 roku budynek spłonął, jednak miejscowa wspólnota szybko wzniosła nową, istniejącą do dziś kaplicę. Jest to prosta, drewniana konstrukcja w stylu „Old Florida”, z deskami szalunkowymi.

Wielki Kryzys, uboga gleba i choroby doprowadziły w latach 30. XX wieku do opuszczenia osady przez wielu mieszkańców. Niedługo po II wojnie światowej przestano odprawiać regularne, cotygodniowe nabożeństwa w kaplicy. Od tego czasu pozostaje pod opieką parafii St. Anthony the Abbot w Brooksville. Msza święta odprawiana jest tu obecnie corocznie w uroczystość Wszystkich Świętych lub w Dzień Zaduszny. W przylegającym cmentarzu spoczywają pierwsi osadnicy i ich rodziny.

Przez dziesięciolecia opiekę nad kaplicą i cmentarzem sprawowały rodziny Buczek i Badowski. Od 1966 roku Franciszek Buczek pomagał swojej ciotce, Wiktorii Buczek. Po jej śmierci w 2000 roku, w wieku niemal 100 lat, pozostawione przez nią środki wystarczyły na utrzymanie obiektu przez kolejne 20 lat.

W 2010 roku z inicjatywy Diecezji St. Petersburg umieszczono przed kaplicą tablicę opisującą jej historię.

W 2022 roku miejscowe Koło Podhalan nr 79, za zgodą kurii diecezji St. Petersburga, podjęło się renowacji budynku.