Był jednym z czworga twórców realizujących najistotniejsze projekty architektoniczne we Lwowie. Ponadto charakteryzował się wyjątkowym wyczuciem - nie tylko jeśli chodzi o formę, ale również i o sam kolor. W tym artykule przedstawiamy pokrótce życiorys Tadeusza Obmińskiego oraz twórczą drogę, jaką przeszedł w ramach swojej kariery.

Tadeusz Obmiński (1874-1932) to polski architekt, który swoje życie postanowił związać ze Lwowem, Ukończył Wydział Budownictwa tamtejszej politechniki, otrzymując dyplom wyróżnieniem. Wiele lat później stał się rektorem tej uczelni, doktoryzował się natomiast z zakresu budownictwa drewnianego w Polsce.

Doświadczenie zawodowe Obmiński zdobywał m.in. w przedsiębiorstwie budowlanym Zygmunta Kędzierskiego oraz Michała Ulama, a także w firmie Iwana Lewińskiego. Na początku architekt chętnie sięgał po motywy ludowe, źródłem inspiracji był dla niego również: styl huculski (w którym łączyły się ze sobą elementy ludowe, secesyjne oraz cerkiewne) - zestawiał go z innymi elementami rodem z architektury tradycyjnej. Zaaranżował w takiej estetyce willę Boguckiego w Mikuliczynie oraz budynek Ziemstwa Gubernialnego w Połtawie.

Obmiński był autorem również kilku willi w stylu zakopiańskim - zarówno w stolicy Galicji, jak i innych miejscowościach. Nie był jednak szczególnym entuzjastą tej estetyki. Dodajmy, że fascynował się on natomiast secesją, co widać na przykładzie budynku firmy ubezpieczeniowej „Dnister” oraz kamienicy Segala - w obu przypadkach stworzył on projekt elewacji.

Obmiński projektował i przebudowywał także wiele budowli sakralnych. Przykładowo wygrał konkurs na najlepszy projekt kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej na lwowskim Łyczakowie – twórca inspirował się w tym przypadku architekturą wczesnochrześcijańską. Dziś budynek ten pełni funkcję cerkwi. Dokonał on również przebudowy kościoła w Kałuszu w neogotyckiej stylistyce.

Tadeusz Obmiński stworzył również projekt gmachu Biblioteki Politechniki Lwowskiej. Budynek utrzymany jest w stylu neoklasycystycznym, znamiennym dla dojrzałego okresu działalności architekta.