W okresie II wojny światowej do obwodu orenburskiego deportowano Polaków z Ukrainy oraz z ziem polskich zajętych przez Armię Czerwoną w latach 1939-1944 r. 

W 1942 r. do miasta przybywali też niektórzy zesłańcy z innych miejsc deportacji, uwolnieni z łagrów na mocy układu Sikorski-Majski. Między innymi dotarła tu rodzina Sosińskich (Józefa z córką Haliną i synem Tadeuszem), przebywająca do lutego 1942 r. w posiołku Swietłoje. 

Halina i Tadeusz opuścili miasto, aby zaciągnąć się do armii polskiej, zaś Józefa pozostała w Orenburgu. Zmarła tu w 1945 r. podczas epidemii tyfusu. Została pochowana na miejskim cmentarzu, znajdującym się wówczas na peryferiach miasta. 

Obecnie nekropolia ta jest położona wśród nowych domów i ruchliwych arterii (w pobliżu szosy nr R239 oraz ul. Mira (Pokoju) i ul. Montazhnikov). Grób Józefy Sosińskiej jest jedynym polskim pochówkiem na tym cmentarzu. W 1994 r. syn zmarłej, Tadeusz Sosiński, ufundował na tej mogile trwały nagrobek.