Lokalizacja i zarys historyczny

W drugiej połowie XIX w. ogromne rzesze polskich imigrantów osiedliły się w Pittsburghu, w miejscu, które dziś nazywa się Polish Hill (Polskie Wzgórze). Pierwotnie określano ten dystrykt jako „Herron Hill”. Po II wojnie światowej dzielnica nieco zmieniła swój charakter. Bogatsi mieszkańcy przeprowadzili się na przedmieścia. Wiązało się to ze wspieranym przez rząd procesem budowy autostrad, który miał pomóc w odciążeniu centralnych części miast z gęstego zaludnienia.

Spora część obywateli polskiego pochodzenia pozostała jednak na miejscu. Kameralny charakter dzielnicy współcześnie przyciąga nowych mieszkańców. Dystrykt jest dobrze zorganizowany i skomunikowany.

Dziś dzielnica graniczy z pięcioma dystryktami Pittsburgha: od północy z Lower Lawrenceville, od południowego wschodu z North Oakland, od południa z Upper Hill District, od południowego zachodu z Bedford Dwellings oraz od zachodu i północnego zachodu ze Strip District. Polskie Wzgórze styka się także (po przekątnej i bez bezpośredniej granicy) z dzielnicą Bloomfield na wschodzie, a punktem stycznym jest środek Mostu Bloomfield. Dzielnica reprezentowana jest w Radzie Miasta Pittsburgha przez radnego z Dystryktu 7. Znajduje się w 6. okręgu wyborczym Pittsburgha.

Kościół Niepokalanego Serca Maryi

Polscy emigranci zaczęli osiedlać się na Herron Hill od roku 1885. Dwanaście lat później Polacy mieli już swój kościół. W roku 1897 wzniesiono Świątynię pw. Niepokalanego Serca Maryi (Immaculate Heart of Mary Church). Obiekt jest jednym z najstarszych i największych kościołów w mieście. W parafii gościli znani Polacy, w tym Karol Wojtyła (jeszcze jako biskup) oraz wojskowi, tacy jak generał Józef Haller, czy generał Tadeusz Bór-Komorowski.