Wzniósł około 100 budowli sakralnych, w tym głównie kościołów, a szerzenie w ten sposób religii rzymskokatolickiej obrał za swoją misję. Projektował też budynki mieszkalne oraz obiekty użyteczności publicznej. Wawrzyniec Dayczak to reprezentant lwowskiej szkoły architektonicznej, którego zrealizowane projekty możemy podziwiać do dziś. 

Wawrzyniec Dayczak (1882-1968) to polski, urodzony w Reniowie architekt, który zrealizował wiele projektów m.in. na terenie dzisiejszej Ukrainy. Uczył się w gimnazjum w Brodach, natomiast w 1914 r. ukończył Wydział Architektoniczny Politechniki Lwowskiej. Jako student założył Drużyny Bartoszowe, stanowiące pierwsze zrzeszenie młodzieży wiejskiej, mające charakter niepodległościowy.

Po zakończeniu edukacji Dayczak znalazł się w armii austriackiej, następnie w latach 1918-1919 bronił galicyjskiej stolicy. Był również reprezentantem Polskich Kadr Wojskowych i brał udział w działalności Oddziału Wywiadowczego Naczelnej Komendy Obrony Lwowa.

Wawrzyniec Dayczak był z pewnością jednym z najwybitniejszych architektów na swoich czasów. Jego specjalizacją okazały się budowle sakralne. Jeszcze w trakcie studiów stworzył on projekt kościoła pw. Matki Bożej Królowej Polski, w rodzinnym Reniowie,. Był też autorem ołtarza w kościele pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Tarnopolu (budynek już nie istnieje).

Dayczak zrealizował również projekt Kaplicy-Mauzoleum w Zborowie, stanowiącej hołd dla żołnierzy, którzy stracili życie w trakcie I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz wojny polsko-ukraińskiej. Pracował także przy rozbudowie uzdrowiska w Morszyniu oraz zajmował się projektami remontów konserwatorskich kamienic usytuowanych we Lwowie (np. Królewskiej czy Czarnej).

Po wojnie architekt przeprowadził się do Jarosławia, gdzie prowadził pracownię „Miastoprojekt” i gdzie kształcił młodsze pokolenia w zakresie architektury oraz budownictwa w Państwowej Szkole Budowlanej.