Ginsberg należał do czołówki XX-wiecznych architektów działających w stolicy Francji. Urodził się w Częstochowie. Po ukończeniu studiów na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (1923), podjął naukę historii sztuki na Uniwersytecie w Berlinie (1923), a następnie kontynuował kształcenie na École spéciale d’architecture w Paryżu (1924-1929). Do grona jego ówczesnych nauczycieli należeli wybitni architekci, tacy jak Robert Mallet-Stevens i Joseph Marrast.

Po krótkim okresie terminowania w pracowniach Le Corbusiera oraz André Lurçata, w 1930 r. założył własne biuro projektowe pod nazwą Jean Ginsberg & Partnerzy. W trakcie swojej kariery współpracował z wieloma uznanymi architektami, m.in. Bertholdem Lubetkinem, Franzem (Françoisem) Heepem, Georges'em Massé, Georges'em Goldbergiem, Eugène'em Beaudouinem i Jerzym Czyżem.

Charakterystyka twórczości

W gronie architektów działających w XX w. wyróżniał się profesjonalizmem oraz umiejętnością adaptacji do różnych warunków ekonomicznych i technicznych. Cechy te znalazły odzwierciedlenie w różnorodności projektów budynków mieszkalnych realizowanych dla klasy średniej w Paryżu. 

Budynki zaprojektowane przez niego w XVI. dzielnicy łączą nowoczesne fasady z funkcjonalnym zagospodarowaniem niewielkich powierzchni luksusowych mieszkań oraz udogodnieniami przeznaczonymi dla ogołu mieszkańców, takimi jak tarasy czy pomieszczenia do przechowywania rowerów. Charakterystyczną cechą architektury tworzonej przez Ginsberga jest powtarzalność stosowanych elementów, takich jak np. balkony. 

W jego projektach z okresu międzywojennego, takich jak osiedla mieszkaniowe przy 25 i 42 Avenue de Versailles, widoczne są wpływy twórczości Le Corbusiera i jego koncepcji „maszyny do mieszkania", zgodnie z którą budownictwo powinno przyswoić dokonania przemysłu technologicznego. 

Po II wojnie światowej Ginsberg przeszedł do produkcji masowej, rezygnując z pełnego nadzoru nad wszystkimi projektami realizowanymi przez swoją firmę. W latach 50. i 60. XX w. wielokrotnie współpracował z artystami, takimi jak Wilfredo Arcaya czy Victor Vasarely, angażując ich w dekorowanie powierzchni wspólnych i fasad swoich budynków.

Wybrane realizacje

1. 1931: 25 avenue de Versailles, z Bertholdem Lubetkinem
2. 1933: Hôtel particulier de la Bégassière, rue des Peupliers, Villa Montmorency
3. 1934: 42 avenue de Versailles, z Franzem Heepem
4. 1935: 5 avenue Vion-Withcomb, z Franzem Heepem
5. 1935: 8 rue des Pâtures, z Franzem Heepem
6. 1936-1952: 28 rue Chardon-Lagache
7. 1946-1948: 11 rue de Lübeck
8. 1950-1953: Résidence de la Muette, 19 rue du Docteur-Blanche, z Georges'em Massé
9. 1951-1956: 20 rue de Boulainvilliers / 30 rue du Ranelagh, z Georges'em Massé
10. 1951-1960: 59-65 boulevard Lannes / rue Adolph-Yvon
11. 1952: 2 place Rodin
12. 1952: 55 rue des Belles-Feuilles
13. 1956-1958: 23 avenue Marceau / 4 rue Bizet
14. 1959-1962: 94 rue Chardon-Lagache
15. 1960: 54-56, avenue de Versailles / rue Félicien-David, z André Ilinskim i Jeanem Notari
16. 1960: 181-185 avenue Victor-Hugo
17. 1962: 6-12 rue Raffet, z Georges'em Goldbergiem
18. 1963-1965: 34 avenue Raphaël
19. 1963-1967: 37 rue Michel-Ange / 38 rue Molitor
20. 1963-1968: 34 rue Beaujon
21. 1964-1967: 86 boulevard Excelmans
22. 1967: 37-39 boulevard Murat / 2 rue de Civry
23. 1975: 8-10 rue de la Cure, z Eugène'em Beaudouin