Władysław Nadratowski należy do pierwszego pokolenia polskich olimpijczyków, a także pionierów wioślarstwa akademickiego. Urodził się 27 czerwca 1892 roku w majątku Czermin pod Rypinem, w rodzinie ziemiańskiej.

Nagrobek Władysława Nadratowskiego na londyńskim Gunnsersbury Cemetry

Po szkole powszechnej, którą ukończył w Bielsku Płockim, kształcił się w Warszawie, gdzie w 1917 roku zdał maturę. Następnie studiował filozofię, potem prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 roku uzyskał tytuł magistra praw i nauk politycznych, a po aplikacji zostaje wpisany na listę adwokatów Izby Warszawskiej (1929).

Według wspomnień Henryka Szota-Jeziorowskiego w listopadzie 1918 wioślarz brał czynny udział w pacyfikacji Niemców:

11 listopada 1918 r., skoro świt, ludność Warszawy zaczyna rozbrajać Niemców. Jedna z głównych ról przypada akademikom, którzy w nocy z 10 na 11 listopada wiecują na tyłach Pałacu Kazimierzowskiego, a nazajutrz przechodzą do działania. M. in. grupa 20 akademików pod dowództwem Władka Nadratowskiego dociera do mostu Poniatowskiego, ostrzeliwana z koszar Blocha. Studenci rozbrajają posterunek niemiecki, bez strat zajmują przystań żeglugi i znajdujące się tam 2 holowniki. Nadratowski nie byłby Nadratowskim, a studenci wioślarzami, gdyby przy tej okazji nie zajęli trzech przystani i kilkudziesięciu łodzi „Deutsche Ruder Uereiningung in Warschau".

Równolegle do tej naukowej Władysław buduje karierę sportową. Już w pierwszych latach niepodległości współtworzy Akademicki Związek Sportowy w Warszawie i w latach 1919–1921 zostaje wybrany jego pierwszym prezesem.  

Startuje w barwach AZS jako sternik osad. Szybko staje się jednym z najskuteczniejszych polskich wioślarzy okresu międzywojennego: czterokrotnie zdobywa mistrzostwo Polski w czwórce ze sternikiem (1920, 1923–1925) oraz dwukrotnie w ósemce (1922, 1926). W 1924 roku na akademickich mistrzostwach świata w Warszawie jego czwórka sięga po złoto. Kulminacją kariery jest udział w igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924. Nadratowski jest sternikiem w czwórce w składzie: Antoni Brzozowski, Henryk Fronczak, Edmund Kowalec, Józef Szawara. Polska osada odpada w eliminacjach, ale sam start ma znaczenie symboliczne, gdyż jest to premierowy występ biało-czerwonych w wioślarskich zawodach olimpijskich. Dwa lata później Władysław występuje jeszcze w ósemce na mistrzostwach Europy, zajmując szóste miejsce, po czym w 1928 roku kończy przygodę z wyczynowym pływaniem.

Po zakończeniu kariery pozostaje aktywnym działaczem. Pracuje w Polskim Komitecie Olimpijskim, angażuje się w organizację akademickich zawodów międzynarodowych, m.in. warszawskich mistrzostw świata studentów w 1924, gdzie wita zagraniczne ekipy jako przewodniczący komitetu organizacyjnego. Zawodowo prowadzi kancelarię adwokacką. Więcej, uchodzi nawet za jednego z bardziej wpływowych prawników stolicy.

Po II wojnie światowej nie wraca do Polski. Ostatnie lata życia spędza w Londynie, gdzie umiera w 20 kwietnia 1985 roku. Został pochowany na londyńskim Gunnsersbury Cemetry.