Urodzony w 1935 roku Stanisław Fiszer (syn) wywodzi się z rodziny o architektonicznych tradycjach – jego ojcem był architekt Stanisław Fiszer (1898–1944). Zanim Fiszer junior zdobył rozpoznawalność w Polsce jako architekt i urbanista po założeniu pracowni Fiszer Atelier 41 w Warszawie, odpowiedzialnej m.in. za rewitalizację Arkad Kubickiego, pracował w Kambodży, na Wybrzeżu Kości Słoniowej oraz we Francji. 

Po ukończeniu studiów na Politechnice Gdańskiej w latach 1953–1959 i odbyciu niedługiej praktyki w Warszawie, w 1962 roku wyemigrował do stolicy Kambodży – Phnom Penh, gdzie w latach 1963–1964 pracował jako architekt i urbanista dla tamtejszego oddziału Biura Projektowego Ministerstwa Prac Publicznych. 

 kolejnych latach zdobywał doświadczenie, współpracując z paryskim biurem Ducharme Minost, w którym pełnił funkcję asystenta Michel Écocharda (1905–1985), wówczas koncentrującego się na realizacjach architektonicznych w Abidżanie (Wybrzeże Kości Słoniowej) oraz Paryżu. Swoją samodzielną praktykę architektoniczną Stanisław Fiszer (syn) rozpoczął w latach 70. XX wieku. 

W 1972 roku założył pracownię architektoniczną Fiszer w Paryżu, w 1996 roku powstała jego filia warszawska pod nazwą Fiszer Atelier 41. W latach 1972–2000 wykładał w L‘école nationale supérieure d'architecture de Nancy. Stanisław Fiszer (syn) należy do grona najbardziej uhonorowanych polskich architektów. 

Został wyróżniony m.in. nominacją do Grand prix d’architecture (1992), uzyskał Medal Akademii Architektury im. Joseph-Michela Le Soufaché’a (1993), a także Nagrodę Państwową RP Pierwszego Stopnia za wybitne osiągnięcia twórcze w dziedzinie architektury (2001). Co ciekawe, również żona, jego córka i syn są aktywnymi architektami. 

Eklektyzm w wydaniu Stanisława Fiszera

W swojej praktyce architektonicznej Stanisław Fiszer (syn) realizuje przede wszystkim zamówienia publiczne. Jego realizacje, określane mianem eklektycznych, łączą w sobie elementy klasycyzmu, brutalizmu oraz postmodernizmu. Przejawy tego ostatniego nurtu widoczne są m.in. w projektach szkoły w Régalles (1980), budynku Direction Départementale des Territoires de la Meuse w Bar-le-Duc (1979–1983), a także Teatru i Mediateki w Saint-Quentin-en-Yvelines (1994), wyróżniających się monumentalnymi podziałami i quasi-scenograficznymi rozwiązaniami.

W swojej działalności Fiszer przywiązuje dużą wagę do naturalnej akustyki i światła, ekologii i doboru materiałów, zgodnie ze współczesnymi trendami projektowymi. Do elewacji Fiszer podchodzi w sposób, jak sam to określa, „klasycyzujący” – różnicuje płaskie powierzchnie za pomocą geometrii gzymsów i podziałów, a także często łączy zróżnicowane materiały, takie jak klinkier, beton prefabrykowany, beton wylewany na miejscu, piaskowany czy polerowany, szkło i metale, w tym stopy aluminium, aby wprowadzić „industrialne” akcenty. Ten swoisty „patchwork” powstaje na zasadzie komponowania obrazu, którego elementy dalekie są od racjonalizmu modernistów, ograniczających się do form o ściśle określonych funkcjach. 

We wnętrzach najchętniej stosuje surowy (fr. „brut”) beton. Dążąc do zróżnicowania światłocieniowego i fakturalnego na elewacjach, chętnie wprowadza motyw krat, jak w przypadku fasady Centrum Przyjęć i Badań Archiwów Narodowych (C.A.R.A.N.), gdzie rozwiązanie to, zaprojektowane przez Pierre’a Gauche’a, stanowi dominujący element estetyki budynku. Wśród źródeł inspiracji dla swojej praktyki Fiszer wymienia m.in. dorobek Carlo Scarpy (1906–1978), nieprofesjonalnego architekta, oraz Jožego Plečnika (1872–1957), słoweńskiego klasyka eklektyzmu.

Wybrane projekty we Francji

1. 1976–1978 Szkoła „La Tour d'Aleron”, 8+3 klasy i obiekty sportowe w Combs-la-Ville
2. 1980 Osiedla mieszkaniowe HLM, Sénart
3. 1980 Osiedle mieszkaniowe Les Bords du Canal, Savigny-le-Temple
4. 1980 Szkoła w Régalles, 10+4 klas, Sénart
5. 1982 Przedszkole i szkoła podstawowa „La Lanterne”, 10+6 klas w Epinettes, Evry
6. 1983 Szkoła „Le Balory”, 5+2 klas i obiekty sportowe, Nandy, Sénart
7. 1983 Budynek siedziby Direction Départementale des Territoires de la Meuse, Bar-le-Duc Francja (we współpracy z Christianem François i Guyem Priesterem)
8. 1983 Basen w Jouy-le-Moutier (wspólnie z MM. Ruols i Robert)
9. 1986 Kościół Sainte-Marie des Peuples, 5, rue du Cloître, Cergy (z Witoldem Zandfosem, ur. 1938)
10. 1986 Szkoła Balory, rue des Pêcheurs, Nandy
11. 1987 Hotel Wspólnoty Aglomeracyjnej Sénart (obecnie Jednostka ds. pomocy społecznej), Lieusaint
12. 1988 Centrum Studiów i Poszukiwań przy Archiwach Narodowych (C.A.R.A.N.),  Paryż
13. 1990 Siedziba Grupy André (obecnie siedziba główna firmy Vivarte), Paryż
14. 1993 Teatr i Mediateka, Saint-Quentin-en-Yvelines
15. 1993 Liceum Léonard de Vinci, Monistrol-sur-Loire
16. 1995 Hotel NOVOTEL, Plac Chalon-Gare de Lyon, Paryż
17. 1996 Osiedle mieszkaniowe 18 Place Henri Fresnay, Paryż
18. 1996 Osiedle mieszkaniowe 132-134, avenue Jean Jaurès, Paryż
19. 1996 Biurowiec CPAM, Paryż
20. 1997 Fasada siedziby Louis Vuitton/Moet Hennessey, Paryż
21. 1997 Fasada ambasady Japonii, 7, avenue Hoche, Paryż (wspólnie z Jacques’em-Henrim Riedbergerem)
22. 2000 Nowe Termy Narodowe Chevalley, Aix-les-Bains (wspólnie z Jeanem-Yvesem Le Mesle)
23. 2000 Sala centrum konferencyjno-rozrywkowego Eurythmie, Montauban
24. 2002 Hôtel du Collectionneur Arc de Triomphe, Paryż
25. 2004 Hôtel Parc Monceau, Paryż
26. 2005 Konserwatorium muzyki i mediateka, Dreux
27. 2008 Centrum sportowe, St. Maurice
28. 2010 Osiedle i centrum komercyjne ZAC Nozal Chaudron - Îlot 21, Saint-Denis
29. 2011 Biurowiec Le Cézanne, Saint-Denis