Kompozycja przedstawia widok Krzemieńca z zabudową rozłożoną na nierównym terenie. Przestrzeń obrazu zorganizowana jest wokół drogi prowadzącej od dolnej partii ku środkowi kompozycji i dalej w głąb pejzażu. Droga tworzy oś widokową, która rozdziela dwa zespoły zabudowa, w tym niższy dom po lewej oraz wyniesiony drewniany budynek po prawej.

Po lewej stronie widoczny jest niewielki dom o jasnej, brunatno-beżowej elewacji i czerwono-brązowym dachu. Za nim wznosi się kościół z dwiema wieżami, ukazany w głębi, częściowo zasłonięty przez zabudowę i drzewa. Jest to zapewne Kościół pw. św. Stanisława Biskupa i Męcznnika. W dalszym tle ukazano pasmo wzgórz otaczających Krzemieniec. Mogą one odsyłać do charakterystycznego ukształtowania miasta, położonego wśród wzniesień, jednak brak czytelnych ruin nie pozwala jednoznacznie identyfikować ich z Górą Bony.

Po prawej stronie, na zielonym zboczu, znajduje się drewniany budynek z czerwonym dachem i trójkątnym szczytem. W jego wejściu lub podcieniu widoczna jest drobna postać ludzka. Budynek ustawiony jest wyżej niż droga, do której prowadzą nieregularne schody lub ścieżka. W środkowej partii obrazu, na drodze, widoczna jest drobna postać z wozem lub zwierzęciem pociągowym, ujęta szkicowo.

Kompozycję dopełniają drzewa o żółtawych, jesiennych koronach. Ich miękkie, falujące kształty łączą architekturę z pejzażem. Kolorystyka oparta jest na ciepłych brązach, czerwieniach, żółcieniach i zieleniach, zestawionych z chłodnymi błękitami oraz szarościami nieba. Światło jest rozproszone, bez ostrego kontrastu. 

Obraz ma charakter kolorystyczny i postimpresjonistyczny. Forma nie jest budowana przez precyzyjny rysunek, lecz przez miękkie, ruchliwe plamy barwne. Kontury architektury, drzew i wzgórz są rozchwiane, miejscami celowo nieostre. Perspektywa została uproszczona, a przestrzeń podporządkowana rytmowi kolorów i mas. Malarskość kompozycji polega na zachowaniu napięcia między rozpoznawalnością motywu a autonomią plamy. Domy, drzewa i kościół są identyfikowalne, ale nie podporządkowane opisowi architektonicznemu.

Szczególnie istotne jest falowanie form. Linie drogi, zbocza, dachów i koron drzew tworzą rytm miękkich załamań. Ten sposób malowania oddala obraz od realistycznej weduty i zbliża go do nastrojowej syntezy miejsca.