Art déco, konstruktywizm, secesja… Tadeusz Stanisław Wróbel projektował budynki utrzymane w bardzo zróżnicowanych stylach architektonicznych. Co więcej, był autorem ogromnej liczby projektów, które dziś trudno jest zliczyć. Poznaj sylwetkę tego niezwykłego urbanisty!

Tadeusz Stanisław Wróbel (1886-1974) to polski architekt, urbanista i wykładowca urodzony w Sanoku, związany m.in. ze Lwowem oraz Wrocławiem. Kształcił się na Wydziale Architektonicznym Politechniki Lwowskiej, a niedługo potem dołączył do działającego w tym mieście Towarzystwa Politechnicznego. Kiedy wybuchła I wojna światowa, został wcielony do austriackiego wojska.

W 1921 r. Wróbel stał się asystentem oraz adiunktem w Katedrze Budownictwa Utylitarnego na wspomnianej uczelni. Tworzył projekty budynków utrzymanych w różnych konwencjach estetycznych. Był współautorem stylizowanego na empire, lwowskiego pawilonu Targów Wschodnich, a także pawilonu „Scarotti”, usytuowanego w Parku Stryjskim – dawniej odbywały się w nim wystawy przemysłowe.

Wróbel tworzył również wraz z Maksymilianem Burstinem projekt modernistycznej kamienicy przy ul. Fredry 2 we Lwowie. Dzięki architektowi powstał również budynek mieszkalny przy ul. Gródeckiej 33, w stylu art déco, w tym samym mieście. Do dziś można podziwiać też obiekt stworzony z myślą o pracownikach Politechniki Lwowskiej, usytuowany przy ul. Kotlarewskiego 55 – całość utrzymana jest w estetyce konstruktywistycznej. Mówiąc o dorobku architekta, nie można zapomnieć też o kamienicy w stylu art noveau z elementami klasycyzmu, która zlokalizowana jest przy placu Stefana Jaworskiego 1.

Pod koniec lat dwudziestych XX w. Wróbel założył własne biuro architektoniczne. Opracowywał w nim głównie projekty budynków mieszkalnych i obiektów użyteczności publicznej. Był autorem m.in. projektu Miejskiego Zakładu Energetycznego we Lwowie (dziś Komendy Okręgowej SBU), utrzymanego w stylu funkcjonalizmu. W 1939 r. stanął na czele Katedry Budowy Miast w Lwowskim Instytucie Politechnicznym, a w 1944 r, stał się docentem.

Tadeusz Stanisław Wróbel w 1945 r., w wyniku działań repatriacyjnych, przeprowadził się do Wrocławia, gdzie stał się współtwórcą i zarazem pierwszym dziekanem Wydziału Budownictwa i Architektury tamtejszej politechniki.