Stanley Ketchel, tak naprawdę Stanisław Kiecal, był urodzonym w 1886 roku w Grand Rapids w stanie Michigan synem polskich imigrantów, Tomasza Kiecala i Julii z domu Olbińskiej. Rodzina pochodziła z rejonów obecnej centralnej Polski.

Mały Staszek dorastał w robotniczym środowisku polonijnym, gdzie od najmłodszych lat wyróżniał się temperamentem, siłą oraz skłonnością do bójek. Bardzo wcześnie opuścił rodzinny dom. W wieku ledwie dwunastu lat trafił na zachód, do Montany. Błąkał się po ulicach, starając się zarobić choć kilka centów. Tam też rozpoczął karierę bokserską, która rozwijała się błyskawicznie.

Początki Stanley'a były typowe. Toczył pojedynki amatorskie w barach, na zapleczach sal i na wolnym powietrzu. Dał się poznać jako pięściarz agresywny, nieustępliwy i niezwykle silny. Większość rywali nokautował, budując tym samym reputację groźnego i niepokonanego zawodnika. Prawdopodobnie to w tym czasie narodził się jego przydomek „Michigan Assassin" (Zabójca z Michigan). Miał on oddawać charakter i sposób, w jaki rozprawiał się z przeciwnikami.

Być może przełomowy dla Staszka był rok 1908, kiedy pokonał Mike’a „Twina" Sullivana. Pojedynek zakończył się nokautem w pierwszej rundzie. Ketchel został uznany mistrzem świata wagi średniej. Później pokonał również drugiego z bliźniaków Sullivan. W kolejnych latach wielokrotnie bronił pasa, a jego rywalizacja z Billym Papke przeszła do legendy boksu. Papke odebrał mu tytuł po kontrowersyjnej walce, w której miał zaatakować Ketchela jeszcze przed gongiem, lecz w rewanżu Kiecal udowodnił swoją wyższość, nokautując go i odzyskując mistrzostwo. 

Najbardziej pamiętnym starciem w karierze Stanley'a Ketchela była walka z Jackiem Johnsonem, mistrzem świata wagi ciężkiej. Mimo że Johnson ważył kilkadziesiąt kilogramów więcej i naturalnie był zawodnikiem ciężkim, Staszek przyjął wyzwanie. Liczył, że ewentualne zwycięstwo otworzy mu drogę do jeszcze większej rozpoznawalności i pieniędzy. Ku zaskoczeniu kibiców i ekspertów posłał nawet Johnsona na deski w dwunastej rundzie. Tyle, że moment ten rozsierdził giganta z Galveston. Johnson wstał i potężnym ciosem znokautował młodego Polonusa. Ponoć w rękawicy Jacka znaleziono później dwa zęby, które po ciosie miały wypaść Ketchelowi.

W życiu prywatnym Stanisław Kiecal był człowiekiem gwałtownym, nieco nieprzewidywalnym, kochającym bójki i broń, kobiety i nocne życie. Pozostawał postacią niezwykle popularną wśród amerykańskiej Polonii, dla której był symbolem sukcesu. Traktowano go jak pierwszą prawdziwą gwiazdę boksu, w której żyłach płynęła polska krew.

Kariera sportowa i życie Stanely'a zostały tragicznie przerwane w 1910 roku. Podczas pobytu na ranczu w Missouri został on zastrzelony przez Waltera Dipleya, pracownika farmy. Motywem zbrodni miały być zazdrość o kobietę, pieniądze i napięte relacje w gospodarstwie. Bokser miał wówczas zaledwie 24 lata, a jego śmierć wstrząsnęła opinią publiczną.

Stanley Ketchel został wpisany do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu i uznany za jednego z najwybitniejszych zawodników średnich w historii. Na Holy Cross Cemetery w Grand Rapids zauroczeni jego historią kibice, w tym ci związani z Polonią, postawili mu pokaźny pomnik.