Był rok 1926, kiedy tygodnik "Stadjon" relacjonował przebieg pięściarskich mistrzostw kraju. Redaktor pisał tak:

Wśród zawodników poznańskich na czoło wybijał się Ertmański, którego spokój, styl, technika doskonała siła ciosu wykazywały dobrą kondycję tego boksera".

Zawodnik poznańskiej Warty został wówczas mistrzem Polski w kategorii średniej. Ale do rodzimego boksu wniósł znacznie więcej niż złote medale…

Jan Ertmański należy do grona pionierów polskiego boksu. Urodził się 5 października 1902 roku w Poznaniu. Sport poznał dopiero po zakończeniu działań wojennych i odzyskaniu przez kraj niepodległości. Jak sam wspominał, pierwsze treningi odbywał w prymitywnych warunkach: bez instruktora, bez sprzętu, właściwie bez wiedzy o zasadach boksu. Wstąpił do świeżo powstałego klubu "Zbyszko" i szybko okazało się, że ma talent, który pozwala mu wyprzedzać swoje czasy. Wkrótce trafił do Warty Poznań, jednego z najważniejszych ośrodków wczesnego boksu w Polsce.

Ujmował widzów swoim zachowaniem w ringu. Jego styl wywoływał oszołomienie publiczności. W przedwojennej prasie podkreślano siłę, energię i ofensywne tempo walki, które "wciskało widza w krzesło". Walczył odważnie, niemal prowokacyjnie. Często poruszał się pomiędzy linami z otwartą gardą, co czyniło jego pojedynki wyjątkowo widowiskowymi. Biła z niego mieszanka pewności siebie i brawury, które przyciągały tłumy. W latach 20. i 30. jego start gwarantował pełne hale. "Przegląd Sportowy" relacjonował nawet, że każda impreza bez Ertmańskiego "nie miała puenty", a brak jego nokautującego stylu odbierał walkom charakter.

Zdobył dwa tytuły mistrza Polski: w wadze półśredniej (1924) i (wspomniany wcześniej) w średniej (1926). Reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu w 1924 roku, gdzie miał okazję poznać światowy poziom boksu. Rywale, choćby Amerykanie, chwalili jego siłę, choć podkreślali, że przez zbyt ofensywny temperament zdarzało mu się zaniedbywać obronę. A to w mocnych międzynarodowych starciach bywało kosztowne.

Mimo tego Jan Ertmański był jednym z najsilniejszych polskich bokserów tamtej epoki. W latach 1923–1936 wyróżniał się tak bardzo, że od reszty polskiego pięściarstwa dzielił go duży dystans. Był wzorem dla młodych adeptów. Jednym z nich był… Feliks Stamm, późniejszy trener i twórca wielkich pięściarskich sukcesów Polaków.

Karierę sportową łączył z pracą trenerską jeszcze przed II wojną światową. Po Powstaniu Warszawskim trafił do obozów koncentracyjnych w Dachau i Buchenwaldzie. Po zakończeniu konfliktu pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 10 maja 1968 roku. Spoczywa na londyńskim cmentarzu Hendon, a w środowisku polonijnym do dziś uchodzi za jednego z ojców polskiego pięściarstwa.