„Kultura” bywa opisywana jako „najważniejszy miesięcznik emigracyjny”. Za nią kryła się nie tylko redakcja czasopisma. Była to instytucja kształtowania nowoczesnej myśli politycznej, kulturowej, społecznej na uchodźstwie. To dlatego polonika związane z „Kulturą” mają szczególny status. Stanowią materialny ślad i historię osób tworzących to niezwykłe miejsce. 

Podróż szlakiem paryskiej „Kultury” warto rozpocząć od odwiedzenia domu w Maisons-Laffitte, w którym znajdowała się ostatnia siedziba pisma. To w niej mieszkał, wydawał, redagował i drukował periodyk Jerzy Giedroyć. Zlokalizowana jest ona obecnie przy  Avenue de Poissy 91. Administracyjnie to  Le Mesnil-le-Roi, choć w obiegu (z siły przyzwyczajenia i metonimii) wciąż mówi się „Maisons-Laffitte". Obecnie na budynku znajduje się, odsłonięta w 2015 roku (pierwsza pojawiła się w roku 2006, w setną rocznicę urodzin Jerzego Giedroycia, a druga w kontekście międzynarodowego uznania rangi archiwum). Jest archiwum „Kultury", wpisane na listę UNESCO „Pamięć Świata", a także miejsce spotkań oraz seminariów. Zanim Instytut zakotwiczył przy avenue de Poissy, pierwsza siedziba we Francji była przy avenue Corneille. A jeszcze wcześniej Instytut Literacki  działał w Rzymie przy 2. Korpusie Polskim (zarejestrowany jako Casa Editrice „Lettere”). Kluczowe miejsce to drukarnia Officine Grafiche Italiane (OGI) w Rzymie, Via Cesena 14.

W grudniu 2025 roku odsłonięto w Kijowie tablicę poświęconą Giedroyciowi z inskrypcją: Jerzy Giedroyć / (1906-2000) / założyciel paryskiej «Kultury» / najważniejszego / po II wojnie światowej / ośrodka polskiej / myśli politycznej / na emigracji. / Wielki przyjaciel / Ukrainy, który zmienił / myślenie Polaków / o Ukraińcach, Litwinach / i Białorusinach. Tekst jest również w języku ukraińskim.

Obecnie można na różnych cmentarzach poza granicami Polski znaleźć również groby założycieli i kluczowych twórczyń i twórców „Kultury” i Instytutu Literackiego.
 

Nagrobek rodziny Giedroyciów (Jerzy Giedroyc 1906–2000; Henryk Maria Giedroyc 1922–2010; Tatiana Giedroyc 1911–2003; Leda Giedroyc 1919–2002)
Po 2000 r. 
Cmentarz komunalny, Le Mesnil-le-Roi (Francja)
Kwatera E, gr. 18 

To jeden z „węzłów pamięci” Maisons-Laffitte: wspólny grób rodziny Giedroyciów na podparyskim cmentarzu. Jerzy Giedroyc – założyciel i wieloletni redaktor „Kultury” – stworzył z Instytutu Literackiego narzędzie długiego trwania (bardziej laboratorium politycznej wyobraźni niż zwykłą redakcję). (Kultura Paryska)
Karta grobu z lokalizacją i fotografiami w serwisie „Polskie groby historyczne we Francji” (Tombeaux Polonais)

Nagrobek Andrzeja Bobkowskiego (1913–1961)
Po 1961 r. 
Cementerio General, Guatemala City (Gwatemala)
Grób rodzinny dr. Julio Quevedo 

Bobkowski współpracował z „Kulturą” od jej pierwszego numeru; jego pochówek w Gwatemali jest wskazywany w biogramach instytutowych. 

Nagrobek Marii Czapskiej (1894–1981) i Józefa Czapskiego (1896–1993)
Po 1981 r. 
Cmentarz komunalny, Le Mesnil-le-Roi (Francja)
Nr inw.: Kwatera D, gr. 122 

Józef Czapski był współtwórcą środowiska „Kultury” i jednym z jego kluczowych autorów; Maria Czapska publikowała na łamach „Kultury” (m.in. teksty od 1947 r.). 
Karta grobu z lokalizacją i fotografiami w serwisie „Polskie groby historyczne we Francji” (Tombeaux Polonais)

Nagrobek Witolda Gombrowicza (1904–1969)
1969 r. 
Cimetière de Vence-Ville, Vence (Francja)

Relacja Gombrowicza z „Kulturą” była jednym z kluczowych kanałów późnej recepcji jego pisarstwa (druk, obieg, instytucjonalizacja fragmentów „Dziennika” i sporów o nowoczesność). 
Wpis w serwisie Find a Grave (Find A Grave)

Nagrobek Gustawa Herlinga-Grudzińskiego (1919–2000)
Po 2000 r. 
Cimitero di Poggioreale, Neapol (Włochy)
kaplica rodziny Croce, Quadrato degli uomini illustri (Kwatera Zasłużonych) 

Herling-Grudziński był bliskim współpracownikiem „Kultury".

Nagrobek Zygmunta Hertza (1908–1979) i Zofii Hertz (1911–2003)
Po 1979 r.
Cmentarz komunalny, Le Mesnil-le-Roi (Francja)
Kwatera D, gr. 106 

Hertzowie należeli do zespołu Instytutu Literackiego; w praktyce to oni utrzymywali „Kulturę” w ruchu – od logistyki po codzienną redakcję
Karta grobu z lokalizacją i fotografiami w serwisie „Polskie groby historyczne we Francji” - Tombeaux Polonais

Nagrobek Konstantego Aleksandra Jeleńskiego (1922–1987)
Po 1987 r.
Cmentarz komunalny, Saint-Dyé-sur-Loire (Francja)
Aleja centralna (Tombeaux Polonais)

Jeleński (eseista, krytyk literacki i artystyczny, tłumacz) był jednym z ważnych współtwórców profilu intelektualnego „Kultury” – szczególnie w obszarze sztuki i nowoczesnej krytyki. (Kultura Paryska)
Karta grobu z lokalizacją i fotografiami w serwisie „Polskie groby historyczne we Francji” (Tombeaux Polonais)

Nagrobek Józefa Lubańskiego (1906–1993)
Po 1993 r.
Sutter Creek Catholic Cemetery, Sutter Creek, Kalifornia (USA)
Inskrypcja: American Polish soldier for freedom and independence of Poland

Lubański był animatorem anglojęzycznego projektu „Fragments” – praktycznie jedynej trwałej próby wydawania „Kultury” po angielsku, powiązanej korespondencyjnie z Giedroyciem.  

Nagrobek Juliusza Mieroszewskiego (1906–1976)
Po 1976 r. 
South Ealing Cemetery, Londyn (Wielka Brytania)
Division HH

Mieroszewski był jednym z najważniejszych publicystów politycznych „Kultury”, współkształtując jej język myślenia o Europie (w tym słynną linię ULB). 
Wpis w serwisie Find a Grave (Find A Grave)

Nagrobek Zofii Romanowiczowej (1922–2010) i Kazimierza Romanowicza (1916–2010)
Po 2010 r. 
Cmentarz komunalny, Jours-lès-Baigneux (Francja)

Romanowiczowie (Libella / Galerie Lambert) funkcjonowali w ekosystemie „Kultury” jako bliscy współpracownicy.

Nagrobek Leopolda Ungera (1922–2011)
2011 r. 
Kraainem Communal Cemetery, Kraainem (Belgia)

Unger był stałym współpracownikiem „Kultury” od 1970 r., prowadząc m.in. rubrykę „Widziane z Brukseli” (podpis „Brukselczyk”). 

Nagrobek Aleksandra Wata (1900–1967) i Oli (Pauliny) Wat (1903–1991)
Po 1967 r.
Cimetière des Champeaux, Montmorency, Tombeaux Polonais