Kompozycja przedstawia Adama Mickiewicza w półpostaci, na jednolitym, ciemnozielonym tle. Postać zajmuje centralną część obrazu, od głowy po dolną partię tułowia. Głowa poety jest lekko zwrócona ku prawej stronie, natomiast tors ujęty jest frontalnie. Spojrzenie skierowane jest poza widza lub nieco ponad jego linię wzroku.

Twarz Mickiewicza została opracowana dość linearnie i syntetycznie. Widoczne są charakterystyczne elementy ikonografii poety: wysokie czoło, jasnoszare włosy zaczesane na boki, wyraźnie zaznaczone brwi, poważny wyraz twarzy i zamknięte usta. Modelunek twarzy jest uproszczony, z mocniejszym konturem nosa, oczu i ust.

Mickiewicz ubrany jest w ciemny płaszcz o niebieskawych refleksach, brązowy strój pod spodem oraz biały, wysoki kołnierz. Prawa ręka została wysunięta ku dolnej partii obrazu i spoczywa na poziomej krawędzi, która może sugerować parapet, blat albo umowną ramę kompozycyjną. Dłoń jest uproszczona, ale wyraźnie zaznaczona jako jeden z głównych elementów portretu.

Tło jest gładkie, zielonkawe, bez elementów pejzażowych, wnętrzarskich lub symbolicznych. Brak atrybutów literackich, takich jak księga, pióro lub rękopis. Identyfikację zapewnia napis „Adam Mickiewicz” w dolnej partii obrazu. Kolorystyka jest ograniczona: zieleń tła, ciemny błękit płaszcza, brązy stroju, biel kołnierza i cieliste tony twarzy oraz dłoni.

Kompozycja jest oszczędna i dydaktyczna. Neutralne tło oraz frontalne ustawienie postaci podkreślają pamiątkowy charakter obrazu. Mickiewicz nie jest tu pokazany jako romantyczny wizjoner, pielgrzym, emigrant lub poeta przy pracy. Został przedstawiony jako spokojny, poważny autorytet kulturowy.

Obraz ma charakter uproszczonego portretu pamiątkowego. Forma jest linearna, konturowa i dość schematyczna. Modelunek twarzy i dłoni jest podporządkowany czytelności, nie subtelnej analizie psychologicznej. Strój i tło potraktowano płasko, z ograniczoną liczbą przejść tonalnych.

Kolorystyka jest powściągliwa i kontrastowa. Zielonkawe tło wydobywa jasną twarz i siwe włosy. Granatowo-niebieski płaszcz oraz brązowa partia stroju budują stabilną, ciemną masę kompozycyjną. Biały kołnierz pełni funkcję rozjaśniającego akcentu przy twarzy.

Styl obiektu można określić ostrożnie jako popularno-portretowy lub pamiątkowy, bez przypisywania go do konkretnego kierunku artystycznego. Nie jest to obraz akademicki wysokiej klasy warsztatowej, ale obiekt o wyraźnej funkcji reprezentacyjno-tożsamościowej. Jego wartość dokumentacyjna polega przede wszystkim na ikonografii, funkcji pamięciowej i kontekście muzealno-polonijnym.

Twórca podpisany jako N. Gano wymaga dalszej identyfikacji.