Jednostkę naukową CERN utworzono w 1954 r., w dwa lata po podpisaniu ugody przez przedstawicieli jedenastu państw europejskich, do których należały: Belgia, Dania, Francja, Grecja, Holandia, Jugosławia, RFN, Norwegia, Szwajcaria, Szwecja, Włochy. Niedługo potem grupę uzupełniła Wielka Brytania. Zanim Polska oficjalnie przyłączyła się do tego międzynarodowego grona w 1991 r., od 1964 r. pełniła w CERN oficjalnie rolę obserwatora – jako jedyny kraj z bloku wschodniego, a polskie przedsiębiorstwa uczestniczyły w budowie ośrodka, realizując między innymi zbiorniki próżniowe do magnesów nadprzewodzących. Dostarczały też surowców niezbędnych do funkcjonowania instytucji (w tym helu). Swą pozycję zawdzięczała zabiegom profesorów: Mariana Danysza, Jerzego Pniewskiego i Mariana Mięsowicza. 

Obecnie w CERN współtworzy 25 państw. Na miejscu pracuje ponad pół tysiąca Polaków, duży odsetek z nich w ramach stypendiów. Współuczestniczą w realizowaniu najważniejszych projektów ośrodka, w tym: konstrukcji detektorów ALICE , ATLAS czy LHCb (szerzej na temat eksperymentów zob. opisy wykonane przez Urszulę Kaczorowską), umożliwiających pracę Wielkiego Zderzacza Hadronów. Wkład Polaków w działalność prowadzoną w CERN znajduje odzwierciedlenie między innymi na szeregu efemerycznych tablic informacyjnych umieszczonych w przestrzeniach kampusu udostępnianych zwiedzającym i w postaci flagi Polski wśród symboli państw członkowskich przed wejściem do ośrodka.

Spis obiektów upamiętniających Polaków w CERN i okolicach

Gayle Hermick, „Wędrówka po niezmierzonym" („Wandering the Immesurable"), 2014, stal

Na kampusie CERN-u, w pobliżu zabudowań Globu Nauki i Innowacji CERN-u (Globe de la science et de l'innovation du CERN) i Centrum Nauki CERN (CERN Science Gateaway) o funkcji edukacyjnej, mieści się wykonana ze stali nierdzewnej rzeźba „Wędrówka po niezmierzonym" („Wandering the Immesurable") autorstwa kanadyjskiej rzeźbiarki Gayle Hermick z 2014 r. Instalacja w formie rozwijającej się i zwijającej wstęgi, symbolizującej niezmierzoność możliwości, ukazuje kluczowe momenty w historii nauki i techniki na świecie. Wśród 396 osiągnięć naukowych znajdują się inskrypcje odnoszące się do dokonań dwojga Polaków: odkrycia radu i polonu przez Marie Curie oraz geometrycznego ujednolicenia przestrzeni i czasu Hermanna Minkowskiego.

 Zofia Wolska, „Maria Skłodowska-Curie", ok. 1978, brąz 

Na uboczu we foyer budynku recepcji CERN znajduje się socrealistyczne, brązowe popiersie Marie Skłodowskiej-Curie o surowych rysach, na marmurowej podstawie, autorstwa Zofii Wolskiej. Obiekt jest sygnowany „ZW ”. Realizacja stanowi prawdopodobnie jedyny przykład wizerunku kobiety naukowczyni w formie dzieła sztuki na terenie ośrodka. Rzeźba została sprezentowana Dyrektorowi Generalnemu CERN 19 marca 1979 r. przez ówczesnego wiceministra energetyki i energii jądrowej Jana Felickiego w imieniu polskich fizyków w ramach podziękowania za możliwość prowadzenia badań w ośrodku.

Inny egzemplarz odlewu tej rzeźby znajduje się w Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie.

Dokumentacja fotograficzna z wydarzenia dostępna na stronie CERN.

Route Marie Curie 

Marie Skłodowska-Curie, jako jedna z zaledwie dwóch kobiet - obok Chien-Shiung Wu - została uhonorowana na terenie ośrodka własną ulicą. Drodze o długości 225 metrów nadano tę nazwę decyzją Rady Stanu z dnia 11 września 2013 r. 

Route Georges Charpak, Saint-Genis-Pouilly

Ważną kartę w dziejach CERN-u zapisał francuski fizyk o korzeniach polsko-żydowskich z Dąbrownicy na Polesiu, Georges, a właściwie Jerzy, Charpak (1924-2010) . Wraz z koordynowanym przez niego zespołem, dokonał w CERN-ie odkryć, między innymi różnych właściwości mionów. Za wynalezienie wieloprzewodowej komory proporcjonalnej (MWPC) Charpak w 1992 r. otrzymał Nagrodę Nobla. W niewielkiej miejscowości Saint-Genis-Pouilly nieopodal CERN-u  znajduje się droga zmierzającą do ośrodka, nazwana jego imieniem.