Guillaume Apollinaire (26 sierpnia 1880 Rzym – 9 listopada 1918) – wł. Wilhelm Apolinary Kostrowicki, pisarz, poeta i krytyk artystyczny o polskich korzeniach działający w Niemczech, Czechach, Austrii i Francji. Do dnia dzisiejszego jego pochodzenie pozostaje przedmiotem spekulacji badaczy. Choć postać ojca pisarza nie zostały dotychczas jednoznacznie ustalona (mimo licznych publikacji na temat jego polskości i rodziny pióra m.in. poety Anatola Sterna), to matką Apollinaire’a była niewątpliwie polska szlachcianka Angelika Kostrowicka. Zaliczany do grona najważniejszych XX-wiecznych pisarzy francuskich, Apollinaire młodzieńcze lata spędził we Włoszech, Monako i Francji. To właśnie w tym ostatnim państwie zadebiutował tomikiem poezji, wydanym pod pseudonimem Guillaume Macabre. Z tym krajem pisarz związał także ostatecznie swoje losy, mimo przywiązywania wagi do swej polskości, czego przejawem jest wyrażona w jednym z listów uwaga: „Jest trzech Polaków znanych dziś w literaturze, którzy nie piszą nic po polsku. Conrad w Anglii (ma talent). Przybyzewsky (sic!) w Niemczech. I ja we Francji.” Do najważniejszych dzieł Apollinaire’a należą następujące publikacje utrzymane w różnorodnej stylistyce: „Poeta zamordowany”, „Gnijący czarodziej” (1908), „Heretyk i Ska” (1910), „Zwierzyniec albo świta Orfeusza” (1911), „Alkohole” (1913), „Poeta zamordowany” (1916), „Piersi Tyrezjasza” (1917), „Kaligramy” (1918). Przedstawiciel i promot awangardy, zwłaszcza kubizmu, twórca pojęcia „surrealizm”. Wreszcie żołnierz, oficer Legii Cudzoziemskiej, walczył po stronie francuskiej w I wojnie światowej.