Biogram pięściarza 

Henryk Chmielewski, urodzony 8 stycznia 1914 roku w Łodzi, uchodzi za najwybitniejszego polskiego pięściarza okresu międzywojennego. W 1938 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by spróbować sił na zawodowych ringach. W USA był znany już jako Henry Chemel. Jego amerykański debiut, który miał miejsce 20 czerwca 1938 roku w Boston Garden przeciwko Charliemu Rossowi, zakończył się imponującym zwycięstwem przez nokaut, co „Przegląd Sportowy" określił jako „najlepszy możliwy start zawodowej kariery".

Sportową drogę Chmielewski rozpoczął w 1927 roku w łódzkim "Sokole", szybko przenosząc się z gimnastyki do boksu. Mając zaledwie czternaście lat, zadebiutował w mistrzostwach okręgu łódzkiego, gdzie – mimo kontrowersyjnego werdyktu – wygrał po dodatkowym starciu. Jego talent rozwijał się błyskawicznie. 

Po objęciu posady w Zakładach S.A.I.K. Poznański mógł trenować bez przeszkód, a to zaowocowało pierwszym tytułem mistrza Polski. I to w wieku szesnastu lat. W kolejnych latach zdobywał kolejne złote medale: w 1933 i 1936 roku w wadze średniej oraz trafił do reprezentacji kraju. W meczach międzypaństwowych stoczył 16 walk, z czego 12 wygrał.

Kulminacją jego amatorskiej kariery był start na igrzyskach w Berlinie w 1936 roku. Po znakomitych walkach, szczególnie w ćwierćfinale z faworytem turnieju, Amerykaninem Jimmym Clarkiem, Henryk Chmielewski dotarł do półfinału. Uraz dłoni doznany w wyczerpującym boju uniemożliwił mu jednak walkę o medal. Rok później zdobył tytuł mistrza Europy w Mediolanie, pokonując m.in. Norwega Henrego Tillera, z którym wcześniej przegrał na igrzyskach.

Wyprowadzka do USA

W styczniu 1938 roku Chmielewski rozpoczął przygotowania do wyjazdu do USA. Talent pięściarza wysoko oceniał zapaśnik Stanisław "Zbyszko" Cygankiewicz, zapowiadając mu wielką przyszłość. Choć w Ameryce mierzył się z problemami organizacyjnymi i nieuczciwością promotorów, w ringu był niepokonany przez 15 pierwszych walk. Walczył m.in. w Madison Square Garden i mierzył się z legendarnym Jakem LaMottą w 1942 roku, zbierając owacje za odwagę i widowiskowy styl. W 1945 roku klasyfikowano go jako czwartego średniego na świecie. Karierę zakończył w 1949 roku po 82 pojedynkach, z których 56 wygrał.

Po odejściu z boksu pracował jako mechanik okrętowy i marynarz, później próbował także trenować młodych pięściarzy. Osiedlił się w Kanadzie i USA, do Polski wracając jedynie w odwiedziny. Zmarł 15 listopada 1998 roku w Hollywood na Florydzie.