Kompozycja centralna i silnie symetryczna. W osi przedstawienia znajduje się Chrystus ukrzyżowany. Za głową widoczny jest biały nimb. Biodra osłania szare perizonium, ujęte w prostych, syntetycznych podziałach. Po obu stronach Chrystusa znajdują się dwa anioły. Ich ciała są ustawione frontalnie, a głowy zwrócone ku postaci Ukrzyżowanego. Anioły mają zielone szaty oraz wielobarwne skrzydła złożone z rytmicznych pasm żółci, różu, czerwieni i jasnych tonów. Ręce uniesione w geście adoracji. 

Tło zbudowane jest z głębokich błękitów, granatów i czerwieni. Okrąg kompozycji zamyka szeroka bordiura w odcieniach żółci, oranżu i czerwieni. W górnej części znajduje się różowa banderola z napisem INRI. Dolna część bordiury pełni funkcję pola inskrypcyjnego, zawierającego sygnaturę, datę, informację o wykonawcy oraz miejsce wykonania.

Witraż ma charakter silnie stylizowany, zbliżony do języka art déco i międzywojennej modernizacji sztuki sakralnej. Formy są uproszczone, geometryzowane i wyraźnie obrysowane ołowianym podziałem. Kompozycja nie dąży do iluzjonizmu ani naturalistycznego modelunku. Opiera się na rytmie barwnych pól, kontrastach i dekoracyjnej płaskości.

Najważniejszym środkiem formalnym jest relacja ciemnego tła i intensywnie świecących kolorów szkła. Błękity i granaty tworzą przestrzeń sakralną, a czerwienie, oranże i żółcie bordiury oraz skrzydeł aniołów nadają scenie świetlisty, niemal heraldyczny charakter. Postać Chrystusa jest uproszczona i frontalna, co sprzyja czytelności w małej skali. Łączy tradycyjną ikonografię pasyjną z nowoczesną syntetyzacją formy.

Powstał w 1938 r. w Krakowskim Zakładzie Witrażów S.G. Żeleński, jednej z najważniejszych polskich pracowni witrażowych. Sawicki zaprojektował cztery miniatury witrażowe, a losy trzech pozostałych nie są znane.