Urodzony w 1750 r. na terenie Polski (dokładne miejsce urodzenia nieznane), pojawił się w Lublanie w 1772 r., a data ta być może nie była przypadkowa i wynikała z poszukiwania przez młodego rzemieślnika/artystę lepszych warunków do życia niż te, które oferowała niespokojna sytuacja Polski z czasów pierwszego rozbioru.

Lublański cech rzeźbiarzy i snycerzy w obawie przed konkurencją ze strony polskiego artysty wydalił Żiwobskiego ze swojego grona po zaledwie dwóch miesiącach. W rezultacie Polak trafił najpierw do słynnej pracowni Valentina Vrbnika (1714-1799) w Kranju, a następnie w miejscowości Podbrezje założył własną, w ramach której zrealizował prywatne duże zlecenie na wykonanie ołtarzy w miejscowym kościele parafialnym. 

Do 1786 r. zrealizował na terenie regionu Gorenjskiej liczne ołtarze. Z ksiąg parafialnych kościoła w Podbrezjach wiemy, że w 1782 r. Żiwobski zawarł związek małżeński z Franciszką Zaparin, a w kolejnych latach para powitała na świecie troje dzieci.

Po 1786 r. ginie ślad po Żiwobskim. Niewykluczone, że artysta opuścił nie tylko region, ale w ogóle tereny Krainy, stąd też nie sposób znaleźć tu informacji o jego śmierci. Prace Żiwobskiego, datowane na lata 90. XVIII w. pojawiają się w pojedynczych miejscowościach wschodniej części Gorenjskiej na granicy ze słoweńską Styrią.

Dalsze losy, data śmierci i miejsce pochówku Piotra Żiwobskiego pozostają nieznane. 

Barokowe ołtarze w Kościele św. Jakuba w Podbrezjach

W Kościele pod wezwaniem świętego Jakuba w Podbrezjach znajdują się trzy ołtarze autorstwa Piotra Żiwobskiego - ołtarz główny oraz dwa boczne - południowy i północny.

W ołtarzu głównym w centrum umieszczono rzeźbę świętego Jakuba Większego, męczennika i apostoła, a zarazem patrona świątyni. Stojącą na obłoku postać świętego otacza grupa czterech uskrzydlonych aniołów o dziecięcej fizjonomii, z których każdy trzyma jeden z atrybutów apostoła Jakuba: laskę, sakwę pielgrzyma, kapelusz oraz księgę. Święty odziany jest w suto upiętą wokół ciała, w całości złoconą, w części pokrytą wzorem jakubowych muszli - szatę.

Jakubowi Większemu towarzyszą święty Sebastian po lewej oraz święty Roch po prawej stronie ołtarza. Święty Sebastian przybity do pnia drzewa, ledwie okryty skrawkiem złoconej płachty, poprzebijany jest strzałami, od których wedle tradycji miał zginąć śmiercią męczeńską. Święty Roch trzyma w ręce laskę i torbę pielgrzyma. W dynamicznym geście unosi poły złotego płaszcza, by pokazać dymienicę - ślady po dżumie. Zza głowy wystaje mu czarny kapelusz, zaś u stóp służy wiernie pies wpatrujący się w świętego, trzymający w pysku kromkę chleba.

Trzem świętym towarzyszą anioły w rozmaitych pozach, uchwycone przez artystę jakby w ruchu, niektóre z nich unoszą draperie ze złoconych tkanin. Nad całą kompozycją dekoracyjną ołtarza (retabulum) góruje złocone Oko Opatrzności.

Południowy ołtarz boczny kościoła poświęcony jest świętemu Janowi Nepomucenowi, któremu towarzyszą święty Paweł i święty Jan, zaś w północnym bocznym ołtarzu poświęconym Niepokalanej Maryi towarzyszy święta Anna i święty Joachim. 

Wszystkie trzy ołtarze charakteryzuje podobna kolorystyka, sposób uchwycenia postaci - w teatralnych, dynamicznych pozach, podobny sposób „upięcia” wyrzeźbionych szat i intensywne ich złocenie. Wszystkie wskazują na doskonałą znajomość anatomii i fizjonomii ciała ludzkiego. Niewątpliwie wszystkie trzy wyszły spod dłuta tego samego artysty. Dzięki długoletnim badaniom słoweńskiego historyka sztuki i znawcy sztuki baroku Blaža Resmana (ur. 1953) dziś wiemy, że artystą tym był Piotr Żiwobski.

Barokowe ołtarze Żiwobskiego w regionie Gorenjskiej

Ołtarze z kościoła farnego w Podbrezjach nie są jedynymi, które przetrwały w regionie Gorenjskiej do dnia dzisiejszego i których autorstwo przypisuje się Polakowi. Lista kościołów w których zidentyfikowano ołtarze (główne i/lub boczne) dłuta Piotra Żiwobskiego:

• Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Kovorze;
• Kościół pw. św. Lenarta w Kropie;
• Kościół parafialny w Zgornjej Besnicy;
• Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Cerkljach na Gorenjskem;
• Kościół pw. św. Małgorzaty w Radomljach.

Trzy święte zakonu Klarysek - rzeźby Piotra Żiwobskiego w Muzeum Chrześcijaństwa w Słowenii

Interesującym miejscem ekspozycji rzeźb autorstwa Piotra Żiwobskiego jest jedna z sal Muzeum Chrześcijaństwa w Słowenii (Ivančna Gorica, klasztor cystersów w Stičnej), do której przeniesiono z kościoła dawnego klasztoru urszulanek w Škofjej Loce cztery rzeźby świętych patronujących temu zakonowi. 

Co ciekawe, rzeźby oryginalnie powstały dla zakonu klarysek, który poprzedzał klasztor urszulanek. Postaci czterech świętych zostały przemianowane przez następczynie i umieszczone w ołtarzu głównym kościoła, a w latach 90. XX w. podarowane Muzeum Chrześcijaństwa, gdzie można je oglądać w sali poświęconej urszulankom. 

Upamiętnienie postaci polskiego artysty - popiersie Piotra Żiwobskiego w Podbrezjach

Mimo, że data oraz miejsce pochówku Piotra Żiwobskiego pozostają nieznane, dzięki staraniom Towarzystwa Kulturalnego Tabor z Podbrezji w obecności Ambasadora RP w Słowenii, Krzysztofa Olendzkiego (ur. 1963), w 2020 r. odsłonięto popiersie upamiętniające polskiego artystę. Rzeźbę wykonał Denis Vuček. Stoi pośród rzędu kolumn z popiersiami postaci zasłużonych dla gminy Naklo przy wejściu do Kościoła św. Jakuba w Podbrezjach. 

Prócz rzeźby, daty urodzenia artysty, na kolumnie zamieszczono hasło, którym Piotr Żiwobski opatrywał niektóre z ołtarzy: „Moje delo v božjo slavo” (Moje dzieło na chwałę bożą).